Door:
Marc Broere
Marc Broere

8 september 2017

Categorieën

Tags

De nieuwe Werelddoelen zijn een duidelijke stap vooruit in vergelijking met de Millenniumdoelen, schrijft Marc Broere. Alleen dreigt nu een elitair ‘SDG-circuit’ te ontstaan. Willen we de Werelddoelen een echte kans geven, dan moet snel met dit nieuwe ‘old boys’-netwerk worden afgerekend.

Volgende week komt de nieuwe Vice Versa uit. Op de cover staat een  foto van de Erasmusbrug in Rotterdam en de covertekst luidt: ‘Rotterdam en de Werelddoelen.’ Een Nederlands onderwerp als hoofdverhaal in ons nieuwe nummer. Dat is niet voor niets.

Sinds september 2015 is er een nieuwe internationale ontwikkelingsagenda, de Sustainable Development Goals ofwel Duurzame Ontwikkelingsdoelen. Inmiddels worden ze steeds vaker de Global Goals of Werelddoelen genoemd. Ze zijn de opvolger van de Millenniumdoelen die van 2000 tot 2015 de ontwikkelingsagenda bepaalden. Waren de Millenniumdoelen vooral gericht op ontwikkeling in arme landen en meer ontwikkelingshulp om dat te bereiken; het mooie aan de nieuwe doelen is dat ze voor iedereen gelden -ook voor de rijke landen. Rotterdam is een goed voorbeeld, vinden wij, van een Nederlandse gemeente die voorop loopt en waar hele interessante dingen gaande zijn op het terrein van duurzaamheid en sociale cohesie.

De Werelddoelen zijn een stap vooruit en passen bij de huidige tijd die gekenmerkt wordt door grensoverschrijdende problemen. Ze bieden ook kansen voor de sector van ontwikkelingsorganisaties om aan te haken bij urgente thema’s als klimaatverandering, ongelijkheid en verstedelijking. Daarnaast is het ook positief dat het bedrijfsleven de doelen omarmd lijkt te hebben.

Zorgen

Een van mijn grote zorgen is alleen dat je nu in de ontwikkelingssector de neiging ziet om deze doelen te reduceren tot onbegrijpelijk ngo-jargon. Ze spreekt steeds over ‘de SDG’s’, een afkorting die als een woord wordt gebruikt. In andere woorden: hoe laat ik ze zo min mogelijk sexy klinken, hoe zorg ik ervoor dat deze doelen nooit de gewone Nederlander zullen interesseren? Dit taalgebruik is typerend voor de toenemende kloof tussen de elite binnen ontwikkelingsorganisaties en gewone burgers.

Een andere zorg die ik heb is dat bedrijven nu op een soort van roze SDG-wolk lijken te verkeren, maar dat het gevaar van window-dressing op de loer ligt. Ik vraag me af of er momenteel voldoende scherpte is om ook achter de voorkant van die ramen bij het bedrijfsleven te kijken. De jubelstemming over de interesse van het bedrijfsleven zorgt ervoor dat een kritische blik als onwelkom wordt gezien. Alsof je een verjaardagspartijtje verpest.

Tot slot dreigt er een ‘SDG-circuit’ te ontstaan van usual suspects; mensen die elkaar in allerlei netwerkjes en op conferenties ontmoeten. Met vaak dezelfde voorspelbare sprekers. Het is daarbij opvallend dat het vooral oudere mannen zijn die achter het stuur van de Werelddoelen in Nederland lijken te zitten. SDG 5 (gendergelijkheid) lijkt vooralsnog niet het favoriete doel te zijn van dit nieuwe SDG-circuit. Op de uitnodiging voor een SDG Impact Summit op 25 september in Amsterdam prijkten louter de namen van vijf mannen, op één na bovendien allemaal tegen en vooral boven de zestig jaar. In het plenaire programma van deze Summit zie je nagenoeg alleen maar directeuren en een burgemeester terug, en geen enkele Nederlander met een allochtone afkomst. Het maakt de Werelddoelen tot nu toe een elitair en nagenoeg wit feestje.

Willen we de nieuwe doelen een kans van slagen geven en hun potentie benutten, dan moet er snel afgerekend worden met dit nieuwe ‘old boys’- netwerk. Daarom ben ik ook zo blij met Rotterdam, waar niemand ooit de term ‘SDG’ in de mond zal nemen en waar ze niet van moeilijke woorden zijn, maar van daden. Met die mentaliteit werd Feyenoord vorig seizoen  toch maar mooi kampioen.

 

 

.

 

Marc Broere

Marc Broere is hoofdredacteur van Vice Versa. Daarnaast is hij auteur van een aantal boeken waaronder De Bewogen Beweging -50 jaar mondiale solidariteit (met Hans Beereends), Berichten over Armoede -een journalistieke kijk op ontwikkelingssamenwerking, en Minder Hypes, Meer Hippocrates -een positieve injectie voor de ontwikkelingssector (met Ellen Mangnus).

#Free Bobi Wine

Door Selma Zijlstra | 20 augustus 2018

De Oegandese zanger-politicus Bobi Wine is vorige week gearresteerd en gemarteld. Hij vormt een grote bedreiging voor president Museveni omdat hij de stem van de jongeren vertegenwoordigt die verandering willen.  Selma Zijlstra, oud-redacteur van Vice Versa, heeft een bijzondere band met Wine en zijn vrouw Barbie. In dit persoonlijke blog vertelt ze over de man achter de rapper, die momenteel vecht voor zijn leven. En vraagt zich af wat de internationale gemeenschap kan doen.

Lees artikel

Als een derde met hiv kampt

Door Vice Versa | 24 juli 2018

Swaziland kent het hoogste percentage seropositieve inwoners ter wereld. Sinds 2011 probeert het nieuwe infecties te voorkomen door meer te testen en direct hiv-remmers voor te schrijven. Het koninkrijk wil dienen als voorbeeld voor aidsbestrijding in Afrika. ‘Het is geen kostenpost, het is een investering in de toekomst.’

Lees artikel

De strijd om patenten  

Door Manon Stravens | 20 juli 2018

Sinds de schaamteloze rechtszaak van Big Pharma tegen Nelson Mandela in 1998 is veel ten goede veranderd: voor tientallen ontwikkelingslanden zijn generieke en dus veel goedkopere aidsmedicijnen nu voorhanden. Juriste Ellen ’t Hoen riep een ‘patentpool’ in het leven, dat intellectueel eigendom beheert en licenties uitgeeft. Ze vindt dat het mechanisme ook op andere essentiële medicijnen toepasbaar is. ‘Het is een ongelooflijke gemiste kans’, zegt ’t Hoen, ‘als we dat verzuimen.’

Lees artikel