Skip to content

 

Door:
Vice Versa

17 december 2019

Tags

Deze week staat Myanmar centraal in de serie over strategische partnerschappen. Sinds de eerste stappen richting democratisering is het land – met zijn grote jonge bevolking, natuurlijke rijkdom en groeipotentieel – een interessante markt voor bedrijven en investeerders uit heel de wereld: China, India en de Europese Unie hebben toenemende belangen in Myanmar.

Ook Nederland opende er in 2016 een ambassade, met als doel de democratische krachten te ondersteunen, inclusieve ontwikkeling te bevorderen met een brede focus op mensenrechten en om samenwerking een impuls te geven, onder meer op het vlak van landbouw en water.

Vier jaar na de eerste verkiezingszege van Aung San Suu Kyi en haar Nationale Liga voor Democratie blijkt de transitie naar democratie taaier dan gedacht. De brute vervolging van de Rohingya-bevolking door het nationale leger kwam het land internationaal op zware kritiek te staan. Vorige week verdedigde Aung San Suu Kyi Myanmar in het International Court of Justice na een aanklacht van Gambia over genocide, gesteund door Canada en Nederland.  Het ingezette vredesproces met etnische minderheden zit muurvast en Myanmar blijkt vooralsnog niet de Aziatische Tijger waarop veel bedrijven hadden gehoopt.

De komst van bedrijven en investerings- en ontwikkelingsprogramma’s biedt kansen, maar kan ook negatief uitwerken op de leef- en werkomstandigheden van de Myanmarezen. Het risico op schendingen van mensenrechten is groot, mede door verouderde wetgeving, die vaak onduidelijk is en niet geïmplementeerd wordt.

Hoewel het Nederlandse beleid voor Buitenlandse Handel en Ontwikkelingssamenwerking erop gericht is de risico’s zoveel mogelijk te mitigeren, geldt dat niet voor alle internationale handelspartners. De overheid en bedrijven zijn het niet gewend in gesprek te gaan met de bevolking en zowel het maatschappelijk middenveld, de overheid als het bedrijfsleven heeft weinig ervaring met lobby en advocacy.

Vanuit het Nederlandse programma Samenspraak en Tegenspraak lopen er negen strategische partnerschappen in Myanmar, waarvan we er deze week drie uitdiepen, die zich richten op de gevolgen van de economische ontwikkelingen voor kleinschalige boeren, textielarbeiders en etnische minderheden.

Welke kansen zien ze om de situatie voor deze groepen te verbeteren en welke strategie is het meest geschikt: confrontatie en protest of samenwerking? We kijken naar het landrechtenwerk van de Fair Green and Global Alliance, de ontwikkeling van eerlijke en inclusieve agrarische ketens door de Civic Engagement Alliance en de samenwerking met vakbonden en textielfabrikanten door het Strategic Partnership for Garment Supply Chain Transformation.

In 2016 werd het programma ‘Samenspraak en Tegenspraak’ gelanceerd, waarmee de Nederlandse overheid zich inzet voor een krachtig en onafhankelijk maatschappelijke middenveld in lage- en lage middeninkomenslanden en maatschappelijke organisaties ondersteunt in hun rol van waakhond en als constructieve speler in duurzame ontwikkelingsprocessen. De totale financiële bijdrage bedroeg  925 miljoen euro voor 25 allianties van maatschappelijke organisaties voor een periode van vijf jaar. Binnen deze allianties zijn in totaal 61 organisaties betrokken, werkzaam in zo’n zestig landen, in strategisch partnerschap met het Ministerie van Buitenlandse Zaken.

De komende zes weken brengt Vice Versa achtergrondverhalen en reportages over deze strategische partnerschappen uit Nigeria, Myanmar, Guatemala en Mali. Hoe gingen de partnerschappen te werk en op welke wijze werd er een verschil gemaakt? En wat zijn de geleerde lessen?

‘Samenspraak en Tegenspraak: de oogst’ is een samenwerking tussen Vice Versa en het ministerie van Buitenlandse Zaken.

‘Er wordt hier met grote verbazing naar Nederland gekeken’

Door Marc Broere | 27 maart 2020

Voor Kees Blokland, directeur van Agriterra, heeft de coronacrisis grote impact. Hij is er op meerdere lagen bij betrokken: via zijn zoon die op de spoedeisende hulp van het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem werkt, via zijn Spaanse echtgenote met wie hij momenteel in Valencia verblijft en via de gevolgen voor de projecten van Agriterra, dat samenwerkt met  boerencoöperaties in Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Een persoonlijk relaas vanuit Spanje waar in sommige media de aanpak in Nederland in één adem genoemd wordt met ‘corona-ontkenners’ als Donald Trump en de Braziliaanse en Mexicaanse  presidenten Bolsonaro en López Obrador. En waar het de marsen op Internationale Vrouwendag (8 maart) waren die voor een explosie en verspreiding van het virus zorgden.

Lees artikel

Het veldkantoor in verandering

Door Manon Stravens | 11 maart 2020

Ontwikkelingsorganisaties reppen aldoor over lokaal eigenaarschap, maar waarom maken Europeanen dan nog steeds de dienst uit in veel veldkantoren? ‘Wij zouden zelf ook vreemd opkijken als er in Nederland een Zimbabwaan wordt ingevlogen om met de vakbond of een ngo te werken.’ Een rondgang langs ICCO, Hivos en de Leprastichting.

Lees artikel

De stilte van Kaag

Door Ellen Mangnus | 10 maart 2020

De situatie aan de buitengrenzen van Europa bereikte deze week een dramatisch dieptepunt. Waarom horen we niets van minister Kaag, vraagt Ellen Mangnus zich af. Was zij immers niet de minister van de veel geroemde Abel Herzberglezing met de titel: ‘Wees niet stil, we zijn met velen.’

Lees artikel
Scroll To Top