Door:
Tony van der Meulen

3 oktober 2018

Tags

Het is onzin dat ‘gewone’ Nederlanders in de provincie geen interesse hebben in vraagstukken als mondiale armoede in hun regionale krant. Wat je wilt vertellen moet volgens Tony van der Meulen, oud-hoofdredacteur van het Brabants Dagblad, alleen herkenbaar zijn en er moet zicht zijn op een oplossing.  

Over de gewone mensen die momenteel zo populair zijn bij politici en in de media, wordt gezegd dat onderwerpen uit de grote wereld hen niet interesseren. Te moeilijk, te ver, te saai. Maar dat kan veranderen als je de werkelijkheid van verweg doeltreffend opdient. Want goede journalistiek is niet een kritiekloos of gemakzuchtig doorgeefluik, maar een serieus vak. Twee ingrediënten zijn hierbij essentieel: wat je wilt vertellen moet herkenbaar zijn. En er moet zicht zijn op een oplossing.

Ik maakte een reportagereis door Burkina Faso voor de Gemeenschappelijke Persdienst, de samenwerking tussen een groot aantal regionale kranten in Nederland die inmiddels ook is meegezogen in alle bezuinigingen. Mijn verhalen gingen over de taaie zelfredzaamheid van Afrikaanse boeren, maar meer nog van boerinnen.

We woonden destijds in Thesinge, een klein Gronings dorp waar de armoede van voor de oorlog nog te zien is aan de zeer bescheiden architectuur van de arbeidershuisjes. In het dorpcafé hield ik een lezing over mijn reis, geïllustreerd met vele dia’s: ja we hebben het over lang geleden. Het werd vooral een fascinerende avond omdat dorpsgenoten zeer gedetailleerde vragen stelden over het boerenbedrijf, het verzorgen van de dieren en de oogstmethoden. Aan het eind van de avond was de afstand tussen Thesinge en Ouagadougou, de hoofdstad van Burkina Faso, aanzienlijk kleiner geworden.

Nieuws van de Evenaar

Jaren later, ik was inmiddels hoofdredacteur van het Brabants Dagblad, reisden mijn vrouw en ik twee maanden door Oeganda. Dat baarde nogal opzien ter redactie. Het kwam me ook te staan op honende kritiek van een andere hoofdredacteur die sneerde dat mijn werkterrein lag in Den Bosch, Tilburg, Oss en Uden. Mijn reis maakte volgens hem pijnlijk duidelijk dat dit gebied te klein was geworden voor mijn pretenties.

Maar ik vond en vind dat een grote regionale krant getuigt van een armzalige benepenheid als het eigen verspreidingsgebied uitsluitend wordt beschouwd als het epicentrum van de wereld. Er zijn werkelijk allerlei dagen dat het belangrijkste nieuws voor het Brabants Dagblad niet uit Brabant komt. Jennend voegde ik er wel eens aan toe: En daarom woont het hier ook zo lekker rustig.

Vanuit het kennelijk heel verre Oeganda schreef ik iedere dag een korte column, ongeveer tweehonderd woorden, die linksonder op onze voorpagina stond: Nieuws Van De Evenaar. In elke aflevering behandelde ik één klein aspect van het Oegandese leven. Steeds een detail van de werkelijkheid dat symptomatisch was voor het dagelijks bestaan. Dat sloeg aan. Heel veel Brabantse lezers die in de weekendbijlage van onze krant nooit een hele pagina over Oeganda zouden lezen, pikten wel iedere dag die korte stukjes mee. Zo werd het Oegandese leven herkenbaar en slonk de afstand tussen Kampala en Den Bosch.

Echte oplossingen

Wil je de gemiddelde krantenlezer die zelf ook van alles aan zijn hoofd heeft bereiken met verhalen uit de grote wereld, dan moeten die dus herkenbaar zijn maar zich ook niet beperken tot een troosteloze opsomming van uitzichtloze treurigheden. Niet alleen de harde realiteit beschrijven maar deze larderen met de pogingen van mensen om hun eigen leven te verbeteren.

Krantenlezers zijn heel geïnteresseerd in echte oplossingen. Wellicht uit eigen belang omdat je dan niet blijft zitten met je eigen machteloosheid. Maar ook omdat het motiveert belangstelling te hebben voor verre landen waar je op zichzelf weinig mee hebt. Die landen gaan boeien omdat ze er niet uitsluitend in de ellende zitten, maar zich er ook energiek tegen te weer stellen. Hoop doet letterlijk leven, moedeloosheid leidt tot niets.

Tony van der Meulen is voorzitter van de Raad van Toezicht van Vice Versa en oud-hoofdredacteur  van het Brabants Dagblad en van opinieweekblad De Tijd.

Het journalistieke project Reinventing the Message is bedoeld om met onder andere filosofen, schrijvers,  sociaal ondernemers, activisten, wetenschappers en professionals uit de ontwikkelingssector nieuwe ideeën te genereren om mensen te raken en te betrekken bij internationale samenwerking en mondiale solidariteit.

Vechten voor het recht op liefde

Door Siri Lijfering | 05 december 2019

De antihomowet die in Nigeria is ingevoerd, maakt de lhbt-gemeenschap nòg kwetsbaarder. Zo is opkomen voor lesbische vrouwen zowel broodnodig als gevaarlijk; een kat-en-muisspel met hoge inzet. Hoe gaat het strategisch partnerschap Count Me In! ermee om?

Lees artikel

Venezolaanse vluchtelingen op Curaçao vallen tussen wal en schip

Door Bob van Dillen | 05 december 2019

Nu er een humanitaire crisis is in onze eigen regio, geeft de Nederlandse overheid niet thuis. Dat schrijft Bob van Dillen van Cordaid, die de situatie nauwgezet volgt, in deze opiniebijdrage. Ondertussen wordt de situatie steeds nijpender en krijgen vluchtelingen op Curaçao geen menswaardige behandeling.

Lees artikel

Strijd op twee fronten

Door Siri Lijfering | 04 december 2019

De Nigerdelta is aantrekkelijk voor sekswerkers, maar ook gevaarlijk: geweld en vervolging liggen op de loer. Het strategisch partnerschap Count Me In! probeert hun rechten te beschermen; beeldvorming en beïnvloeding van beleid lijken de sleutel te zijn. Twee sekswerkers doen hun verhaal.

Lees artikel