Door:
Marc Broere

23 maart 2018

Categorieën

Tags

Marc Broere is steeds meer gesteld op politici die verbinden in plaats van verdelen en vuurtjes opstoken, schrijft hij in zijn Vrijdagmiddagborrel naar aanleiding van de gemeenteraadsverkiezingen. Ook Vice Versa wil een platform zijn om mensen bij elkaar te brengen. Het nieuwe journalistieke project over ‘Droommaatregelen voor een rechtvaardig migratie- en vluchtelingenbeleid’ is daar een goed voorbeeld van.

Behoorde u afgelopen woensdag ook tot de 55 % van de Nederlandse bevolking die gestemd heeft? Ik in ieder geval wel! Ik moet u eerlijk bekennen dat lokale politieke kwesties geen enkele rol hebben gespeeld in mijn stemkeuze. Ik zou eerlijk gezegd niet eens weten wat voor lokale politieke kwesties spelen in mijn dorp dat bestuurd wordt door VVD, CDA en een partij die Lokaal Alternatief heet. Wat me de afgelopen jaren alleen is opgevallen, is dat ons centrum een enorme opknapbeurt heeft gekregen en er leuke nieuwe winkels en horeca zijn bijgekomen. Daar staat tegenover dat onze oude bibliotheek verhuisd is naar een veel kleinere locatie en sterk gekrompen is. Vooral de afdeling Nederlandse en Buitenlandse Literatuur moest het helaas ontgelden. Liefhebbers van chicklits en thrillers komen daarentegen nog altijd goed aan hun trekken. Uit het feit dat de lokale partijen met ruim 32% van de stemmen de grootste waren, blijkt gelukkig dat er veel mensen zijn die zich wel degelijk in eerste instantie door vraagstukken uit hun eigen gemeente laten leiden.

Ondanks dat ik zelf op GroenLinks heb gestemd (ik ben al lid sinds de oprichting in 1989), vind ik Jesse Klaver de minst aansprekende leider die de partij tot dusverre heeft gehad. Dat is vooral een kwestie van gevoel. Op mijn kinderen en hun vrienden, die allemaal zo rond de leeftijd zijn dat ze voor het eerst mogen stemmen of gestemd hebben, heeft Jesse Klaver echter juist wél een enorme aantrekkingkracht en alleen daarom al ben ik blij dat hij de politiek leider van GroenLinks is. De jeugd staat immers voor de toekomst van ons land. Persoonlijk vind ik dat Alexander Pechtold het op dit moment beter doet en vind ik het jammer en niet terecht dat D66 zo fors verloren heeft. Toch kwam het geen moment in me op om op D66 te stemmen. Bas de Gaay Fortman, voormalig politiek leider van de PPR (een van de partijen waaruit GroenLinks is voortgekomen), heeft me er vele jaren geleden al van overtuigd dat je altijd trouw moet blijven aan je politieke partij en deze door dik en dun moet blijven steunen.

Bruggen bouwen

Wat ik bij mezelf steeds sterker voel is dat ik vooral gesteld ben op politici die samen willen werken, en die verbinden in plaats van verdelen. Van welke partij ze zijn, maakt me daarbij eigenlijk minder uit. Ik heb een zwak voor voormalige politici als Kathleen Ferrier (CDA), Angelien Eijsink (PvdA), Frans Weisglas (VVD), Eric Smaling (SP) en voor huidige politici als Bram van Ojik en Suzanne Kröger (beiden GroenLinks). Zij zijn integer en probeerden of proberen altijd bruggen te bouwen. Ik heb niets met politieke partijen of politici die vooral bezig zijn om vuurtjes op te stoken en bij de waan van de dag leven, of die per definitie altijd ergens tegen zijn. Of die opportunistisch aan het kijken zijn hoe ze het beste kunnen opereren of slecht zijn in het luisteren naar anderen. Van mensen als Sharon Dijksma (PvdA) en Kathalijne Buitenweg (GroenLinks) krijg ik altijd een onbehaaglijk gevoel.

Ook met Vice Versa zoeken we steeds meer de dialoog en de verbinding op. Vorig jaar tijdens ons congres over Hulp en Handel merkten we al dat het veel interessanter is om te kijken naar wat mensen met elkaar verbindt, dan juist de tegenstellingen te benadrukken. Vanuit de verschillen kun je via dialoog en verdieping naar elkaar toegroeien. Dat is veel leuker en constructiever dan in debatten vooral de tegenstellingen uitvergroten.

Een paar weken geleden organiseerden we Het Grote Palmoliedebat. Ook hierbij hadden we een aantal partners samen -zoals Milieudefensie en Rabobank- die op een aantal punten behoorlijk met elkaar van mening verschillen. Maar in een avondvullend debat en een aantal verdiepende artikelen kun je ook kijken wat je wél met elkaar gemeen hebt en kijken hoe je gezamenlijk tot het begin van een oplossing kunt komen. En na afloop van het debat aan de bar ontmoeten mensen van NGO’s en multinationals elkaar en blijken ze een veel grotere klik met elkaar te hebben dan je vooraf zou verwachten.

Droommaatregelen

Deze week zijn we samen met OxfamNovib ons project begonnen over ‘Droommaatregelen voor een rechtvaardig migratie-en vluchtelingenbeleid.’ Een idee dat bedacht is door mijn collega Ayaan Abukar om de discussie over dit zo belangrijke onderwerp uit de politieke waan van de dag te halen en om samen nu eens out of the box na te denken hoe we dit onderwerp uit een vicieuze cirkel kunnen halen. Ook nu zien we weer dat mensen met hele uiteenlopende standpunten graag met elkaar een verdiepend gesprek aangaan.

Zoals afgelopen dinsdag de historici en opiniemakers Leo Lucassen en Arend Jan Boekestijn die op onze website voor ‘ademende grenzen’ pleitten. Gisteren was het de beurt aan Eduard Nazarski en Malik Azmani. De standpunten van de directeur van Amnesty International en de woordvoerder  Asielzaken van de VVD-fractie in de Tweede Kamer liggen ver van elkaar. Maar ze bleken ook veel met elkaar gemeen te hebben en vonden het beiden heel goed om eens langer met elkaar gesproken te hebben. En Azmani nodigde Nazarski uit om vaker op de koffie te komen en om misschien zelfs eens een gezamenlijk stuk te schrijven. En wat ook heel mooi was: ze vertelden elkaar hun eigen familiegeschiedenis. Nazarski vertelde hoe zijn grootouders 100 jaar geleden uit Polen migreerden en Azmani hoe zijn vader eind jaren zestig uit Marokko naar Nederland trok. Familieverhalen verbroederen. Wij willen graag het platform zijn dat die verbroedering en het verdiepende en inhoudelijke gesprek faciliteert.

 

Marc Broere

Marc Broere is hoofdredacteur van Vice Versa. Daarnaast is hij auteur van een aantal boeken waaronder De Bewogen Beweging -50 jaar mondiale solidariteit (met Hans Beereends), Berichten over Armoede -een journalistieke kijk op ontwikkelingssamenwerking, en Minder Hypes, Meer Hippocrates -een positieve injectie voor de ontwikkelingssector (met Ellen Mangnus).

Je hebt een veilige omgeving nodig om te veranderen

Door Marc Broere | 23 juni 2019

Wat houdt dat nu precies in: meer zeggenschap van het Zuiden in de internationale ontwikkelingsagenda? Flexibel en vrij besteedbaar geld voor zuidelijke organisaties, maar vooral ook: aandacht voor machtsstructuren. ‘Dit gaat niet alleen over geld, maar vooral over mensen in staat stellen te doen wat voor hun op dat moment belangrijk is. Dat is eigenaarschap!’

Lees artikel

Tip 1 aan Kaag: ‘Laat noordelijke organisaties verplicht samenwerken met zuidelijke partners’

Door Lizan Nijkrake | 20 juni 2019

Minister Kaag werkt hard aan een nieuw subsidiekader voor het maatschappelijk middenveld. Ze wil meer eigenaarschap geven aan zuidelijke ngo’s om hen meer legitimiteit te geven, en ziet daarbij een andere rol voor Nederlandse organisaties. Vice Versa vroeg vier zuidelijke organisaties hoe zij dit zien. Wat is hun gouden tip voor onze minister? Met vandaag Hajer Sharief, medeoprichter van Together We Build It, een ngo die werkt aan jongeren-en vrouwenparticipatie in Libië’s vredesproces.

Lees artikel

‘Het gedrag van ontwikkelingsorganisaties lijkt op het orkest van de Titanic: doorspelen en doen alsof er niets aan de hand is’

Door Fons van der Velden | 18 juni 2019

De macht van het geld en van connecties spelen in particuliere ontwikkelingssamenwerking helaas nog steeds een doorslaggevende rol, betoogt Fons van der Velden. Dat belemmert een écht gelijkwaardige relatie met zuidelijke partners, terwijl juist daarin de sleutel tot legitimiteit en succes schuilt.

Lees artikel