Door:
Kathleen Ferrier

22 mei 2017

Categorieën

Tags

Kathleen Ferrier blogt over haar ere-hoogleraarschap aan de Aziatische Universiteit voor Vrouwen (AUW) in Bangladesh.

Op het vliegveld in Bangkok, waar ik moet overstappen om van Hong Kong naar Chittagong te komen, word ik mij weer pijnlijk bewust waarom een Aziatische Universiteit voor vrouwen zo nodig is. Naast mij bij de gate zit een gezin met twee kleine kinderen. Dochter van een jaar of vijf, zoon een jaar of drie. De ouders hebben alleen maar oog van de zoon, op iedere kik van hem reageren ze, hij krijgt allerlei chips en snoepjes toegestopt. Het meisje krijgt vooral duwen, als ze niet snel genoeg iets doet wat haar op luide toon wordt opgedragen of als ze in de weg loopt.

Natuurlijk weet ik al jaren dat het zo is, dat meisjes en vrouwen op veel plekken in de wereld volstrekt ondergeschikt zijn aan jongens en mannen en toch, als ik zo een tafereel zich voor mijn ogen zie voltrekken raakt mij dat diep. Eens te meer besef ik hoezeer de Aziatische Universiteit voor Vrouwen, Asian University for Women, (www.auw.edu.bd) een bijzondere plek is en wat een eer het is, dat ik er vorig jaar benoemd ben als Honorary Professor for the Global Practice for Human Rights.

De Aziatische Universiteit voor Vrouwen (AUW) is in 2008 geopend in Chittagong, een havenstad in het zuiden van Bangladesh. De missie is getalenteerde en gemotiveerde meisjes uit de meest kansarme plekken in Azië op te leiden tot professionals en leiders die intercultureel begrip en duurzame menselijke en economische ontwikkeling in Azië en de wereld kunnen bevorderen.

Momenteel studeren meer dan 500 meisjes aan AUW. Zij komen onder andere uit sloppenwijken en vluchtelingenkampen, de (kleding)industrie en dienstensectoren in 15 Aziatische landen. Ook de staf is internationaal.

Het is de eerste keer dat ik ga voldoen aan de verplichtingen die daarbij horen: ik ga college geven en de komende twee weken verblijf ik in het gastenverblijf van de universiteit. De universiteit is gevestigd in Chittagong, omdat de regering van Bangladesh in deze zuidelijke havenstad een stuk grond beschikbaar heeft gesteld waar in 2008 de deuren van de universiteit voor het eerst open gingen. Waren er toen 100 studenten en één gebouw, vandaag is het aantal studenten meer dan vervijfvoudigd en zijn er negen gebouwen.

Ik heb nog geen idee van het aantal studenten dat zich heeft ingeschreven voor mijn zomercursus Human Rights, hoe laat en hoe vaak het pendelbusje tussen universiteit en gastenverblijf gaat, in welk van de negen gebouwen mijn lessen zijn en of ik daar wifi heb… Ik hoop het van harte, waar ben ik zonder wifi als mijn lessen gebaseerd zijn op veel beeldmateriaal van internet?

Maar vandaag is eerst nog een grote feestdag: het afstuderen van maar liefst 58 studenten uit 12 verschillende Aziatische landen, Bhutan, Myanmar,  Vietnam, China en Cambodja, Nepal, Afghanistan, etc. Ze stralen. Terecht, ze komen van ver. Van situaties zoals die van dat kleine meisje op het vliegveld in Bangkok, tot waar ze nu staan. Ze komen uit de meest kansarme situaties van hun landen. Hun weg om hier te komen was er één van strijd. Strijd tegen heersende moraal, tegen gevestigde ideeën, tegen ongeloof en gebrek aan iedere vorm van vertrouwen in hun kunnen. Ze hebben vaders en broers, moeders en zusters, dorpsoudsten en religieuze leiders ervan moeten overtuigen dat het goed is ze te laten gaan. Dat het goed is als een meisje studeert. En hier staan ze. Vol trots. Met soms naast hen een vader voor wie het overduidelijk nog steeds wennen is: een gestudeerde dochter die wordt toegesproken door Rula Ghani, de First Lady van Afghanistan en Chérie Blair, kanselier (chancelor) van de Asian University for Women.

Daarna is het feest. Er zijn hapjes en er is een drank: water. En dan blijkt maar weer dat om uitbundig feest te vieren er geen alcohol nodig is!

 

 

 

 

Kathleen Ferrier

Nieuwe burgerbewegingen op de bres voor Europese waarden

Door Guido Deuzeman | 08 mei 2019

Op 23 mei mogen we weer naar de stembus en er staat wat op het spel. De waarden onder de EU zelf staan onder druk. Ook in ons eigen land, zegt Guido Deuzeman. Maar gelukkig is er een groeiende beweging in Europa en Nederland van mensen die een grens willen trekken en zich laten horen. En werken ngo’s vaker succesvol samen om die mensen te mobiliseren. De campagne Hart boven Hard is een goed voorbeeld.

Lees artikel

‘Van deze rechtsstaat-in-naam wens ik de versierselen niet langer te dragen’

Door Marc van Dijk | 19 april 2019

Trots en dankbaar was Nico Keulemans toen hij door de koningin geridderd werd, na een leven vol ontwikkelingswerk. Nu stuurt de 88-jarige zijn onderscheiding terug. Hij herkent de rechtsstaat Nederland niet meer.

Lees artikel

Zijn we klaar voor verandering?

Door Siri Lijfering | 08 april 2019

Maatschappelijke organisaties staan wereldwijd onder druk. Dit kan het einde betekenen van het bestaan van een kritisch maatschappelijk middenveld én van internationale samenwerking. Door lokale organisaties te brandmerken als spreekbuis van het westen, proberen overheden kritische organisaties vleugellam te maken. Lokale fondsenwerving en mobilisatie van een sterke achterban zijn daarmee belangrijker geworden dan ooit.

Lees artikel