Door:
Kathleen Ferrier

22 mei 2017

Categorieën

Tags

Kathleen Ferrier blogt over haar ere-hoogleraarschap aan de Aziatische Universiteit voor Vrouwen (AUW) in Bangladesh.

Op het vliegveld in Bangkok, waar ik moet overstappen om van Hong Kong naar Chittagong te komen, word ik mij weer pijnlijk bewust waarom een Aziatische Universiteit voor vrouwen zo nodig is. Naast mij bij de gate zit een gezin met twee kleine kinderen. Dochter van een jaar of vijf, zoon een jaar of drie. De ouders hebben alleen maar oog van de zoon, op iedere kik van hem reageren ze, hij krijgt allerlei chips en snoepjes toegestopt. Het meisje krijgt vooral duwen, als ze niet snel genoeg iets doet wat haar op luide toon wordt opgedragen of als ze in de weg loopt.

Natuurlijk weet ik al jaren dat het zo is, dat meisjes en vrouwen op veel plekken in de wereld volstrekt ondergeschikt zijn aan jongens en mannen en toch, als ik zo een tafereel zich voor mijn ogen zie voltrekken raakt mij dat diep. Eens te meer besef ik hoezeer de Aziatische Universiteit voor Vrouwen, Asian University for Women, (www.auw.edu.bd) een bijzondere plek is en wat een eer het is, dat ik er vorig jaar benoemd ben als Honorary Professor for the Global Practice for Human Rights.

De Aziatische Universiteit voor Vrouwen (AUW) is in 2008 geopend in Chittagong, een havenstad in het zuiden van Bangladesh. De missie is getalenteerde en gemotiveerde meisjes uit de meest kansarme plekken in Azië op te leiden tot professionals en leiders die intercultureel begrip en duurzame menselijke en economische ontwikkeling in Azië en de wereld kunnen bevorderen.

Momenteel studeren meer dan 500 meisjes aan AUW. Zij komen onder andere uit sloppenwijken en vluchtelingenkampen, de (kleding)industrie en dienstensectoren in 15 Aziatische landen. Ook de staf is internationaal.

Het is de eerste keer dat ik ga voldoen aan de verplichtingen die daarbij horen: ik ga college geven en de komende twee weken verblijf ik in het gastenverblijf van de universiteit. De universiteit is gevestigd in Chittagong, omdat de regering van Bangladesh in deze zuidelijke havenstad een stuk grond beschikbaar heeft gesteld waar in 2008 de deuren van de universiteit voor het eerst open gingen. Waren er toen 100 studenten en één gebouw, vandaag is het aantal studenten meer dan vervijfvoudigd en zijn er negen gebouwen.

Ik heb nog geen idee van het aantal studenten dat zich heeft ingeschreven voor mijn zomercursus Human Rights, hoe laat en hoe vaak het pendelbusje tussen universiteit en gastenverblijf gaat, in welk van de negen gebouwen mijn lessen zijn en of ik daar wifi heb… Ik hoop het van harte, waar ben ik zonder wifi als mijn lessen gebaseerd zijn op veel beeldmateriaal van internet?

Maar vandaag is eerst nog een grote feestdag: het afstuderen van maar liefst 58 studenten uit 12 verschillende Aziatische landen, Bhutan, Myanmar,  Vietnam, China en Cambodja, Nepal, Afghanistan, etc. Ze stralen. Terecht, ze komen van ver. Van situaties zoals die van dat kleine meisje op het vliegveld in Bangkok, tot waar ze nu staan. Ze komen uit de meest kansarme situaties van hun landen. Hun weg om hier te komen was er één van strijd. Strijd tegen heersende moraal, tegen gevestigde ideeën, tegen ongeloof en gebrek aan iedere vorm van vertrouwen in hun kunnen. Ze hebben vaders en broers, moeders en zusters, dorpsoudsten en religieuze leiders ervan moeten overtuigen dat het goed is ze te laten gaan. Dat het goed is als een meisje studeert. En hier staan ze. Vol trots. Met soms naast hen een vader voor wie het overduidelijk nog steeds wennen is: een gestudeerde dochter die wordt toegesproken door Rula Ghani, de First Lady van Afghanistan en Chérie Blair, kanselier (chancelor) van de Asian University for Women.

Daarna is het feest. Er zijn hapjes en er is een drank: water. En dan blijkt maar weer dat om uitbundig feest te vieren er geen alcohol nodig is!

 

 

 

 

De roep om inclusieve ontwikkeling komt uit het zuiden

Door Lieke Scheewe | 03 december 2020

In de geschiedenis van internationaal beleid rond handicap heeft het mondiale zuiden ondanks scheve machtsverhoudingen een belangrijke rol gespeeld. Het VN Verdrag Handicap, dat door Nederland als een van de laatste landen ter wereld werd geratificeerd, daagt ook ons uit om nu eindelijk in actie te komen en ontwikkelingssamenwerking meer inclusief te maken, schrijven Lieke Scheewe (Dutch Coalition on Disability and Development) en Paul van Trigt (Universiteit Leiden).

Lees artikel

Dangote wants to increase Nigeria’s self-reliance on food

Door Emmanuel Ndadozie | 30 november 2020

Nigeria relies largely on imported food to feed its population. Some years ago, the Nigerian multinational Dangote decided to change this situation. It started by purchasing six rice mills that will become operational in the next 18 months. Dangote Rice has started restructuring the rice farming sector tells Robert Coleman, Agricultural Director of Dangote’s rice business in Nigeria. ‘I believe agriculture is the future of Africa.’

Lees artikel

Minister Wiebes: woordvoerder van Shell of Nederlands Minister voor Economische Zaken en Klimaat?

Door Jurrian Veldhuizen | 25 november 2020

Inmiddels twee maanden geleden stelde Lammert van Raan van de Partij voor de Dieren 25 zeer kritische Kamervragen aan Minister Hoekstra van Financiën en Minister Wiebes van Economische Zaken en Klimaat over de twijfelachtige klimaatplannen van olie- en gasbedrijven. Minister Wiebes had lang de tijd nodig om antwoord te geven. Toen het uiteindelijk kwam, bleek de minister een uitstekende woordvoerder voor Shell en een kampioen in het ontwijken van vragen en daarmee verantwoordelijkheden, schrijft Jurrian Veldhuizen namens Building Change.

Lees artikel