Door:
Ayaan Abukar

8 augustus 2016

Categorieën

Tags

joana

BLOG- Joana Lamptey is één van de huidige stagiaires van Vice Versa. Ze is geboren in Amsterdam, maar heeft Ghanese ouders. Deze zomer is ze voor haar studie in Ghana om onderzoek te doen naar het stemgedrag van de ‘gewone Ghanees’ richting de verkiezingen van december. In het land van haar ouders wordt ze geconfronteerd met haar ‘Nederlandse’ achtergrond. ‘Het blijft grappig om te zien hoe mensen mij en mijn zusje nastaren, hoe aandachtig ze luisteren als wij vrolijk in het Nederlands kletsen of überhaupt een gesprek met ons proberen aan te knopen om uit te vinden waar we vandaan komen.’

Het luide gekraai van een vreemde haan doet mij ontwaken. Enigszins lichte paniek breekt uit als ik mijzelf niet goed kan omdraaien in bed omdat er iets in de weg zit. Hopelijk is dit alles niet meer dan een nare droom. Ik open mijn ogen en het besef dat ik niet in mijn vertrouwde bed in Amsterdam lig is er ineens weer. Het bed waarin ik lig bevindt zich in Accra, Ghana. De vreemde haan is die van de buren en het draaien gaat niet zo lekker vanwege de klamboe tegen de muggen die over mij heen hangt.

Home away from home is voor mij Accra, de geboorteplek van mijn vader. Toch is het altijd even wennen wanneer ik terug ben. Al 21 jaar ben ik een geboren en getogen Amsterdamse die in die relatief korte 21 jaar pas voor de vierde keer haar (moeder- en) vaderland weer bezoekt. Er zijn genoeg immigranten die ieder jaar terug gaan naar hun land van origine. In die categorie valt mijn moeder niet. Zij heeft er altijd een punt van gemaakt ons ook naar andere plekken in de wereld mee te nemen. Dat verklaart waarom ik hier eigenlijk nog niet zoveel geweest ben. Mijn neef noemt mij en mijn zusje liefkozend ‘verdunde Ghanezen.’ Het blijft dan ook grappig om zien hoe mensen mij en mijn zusje nastaren, hoe aandachtig ze luisteren als wij vrolijk in het Nederlands kletsen of überhaupt een gesprek met ons proberen aan te knopen om uit te vinden waar we vandaan komen en vervolgens voor een veel te hoge prijs dingen aan ons proberen te verkopen. Gelukkig hebben we wel van ons af leren bijten dus we redden ons tot op zekere hoogte wel, maar ondanks al dat wennen voelt het toch als thuiskomen.

Mijn missie

In de komende weken zal ik hier verblijven om onder andere familie te bezoeken, op stap te gaan maar bovenal om de gewone Ghanees te spreken nu de verkiezingsperiode bijna om de hoek komt kijken. De gewone Kofi en Ama’s, de Nii en Naa’s zijn degenen die ik ga spreken. Van hen wil ik onder andere weten wat ze aantrekt of wegdrijft van het uitbrengen van een stem. Door de manier waarop de Ghanese maatschappij is opgebouwd heb ik zo het vermoeden dat ik weinig mensen zal tegenkomen die niet gaan stemmen of in ieder geval geen politieke banden hebben. Elke Ghanees heeft een politieke mening en als er wat fout gaat wordt dat automatisch gelinkt aan politieke misstanden. Er worden menig bargesprekken, supermarktgesprekken en marktgesprekken geweid aan politieke zaken. Nee, niemand is hier een leek in politiek en zo goed als elke burger heeft iedereen er wel wat (on-)zinnigs over te zeggen. Het is gewoonweg een onlosmakelijk deel van de samenleving.

Over het algemeen zullen de meeste mensen geen bijzondere waarde hechten aan zaken zoals stemgedrag. Ik daarentegen wel. Momenteel studeer ik politicologie aan de Universiteit van Amsterdam met de afstudeerrichting Politieke Theorie en Gedrag. Deze studie ben ik gaan doen omdat ik het volste vertrouwen had in het kunnen van supranationale organisaties om alle ellende in de wereld op te lossen. Van die briljante oplossing wilde ik maar wat graag onderdeel zijn. Na een aantal jaren studeren is dat geloof helaas langzaam bij beetje afgebrokkeld.

Met de tijd ben ik het interessanter gaan vinden wat mensen doen met hun politieke vrijheden dan het redden van de (‘derde’) wereld. Natuurlijk wil ik mijn steentje bijdragen, maar de mondiale situatie is niet zwart-wit. Anders zou alles nu wel opgelost zijn. Mijn focus tijdens mijn verblijf zal voornamelijk liggen op het engageren van zoveel mogelijk mensen in gesprekken over hun politieke gedrag. Waarom is volgens de ene een bepaalde partij wel in staat om Ghana te redden en waarom het andere niet? Wat beweegt de Ghanees nou echt om zich politiek te engageren?

Verwend

Mijn gewenning aan het Nederlandse politieke systeem en de bijkomende sociaal-economische standaarden maakt het voor mij af en toe heel moeilijk te begrijpen waarom mensen hier tevreden kunnen zijn met hun sociaal-economische positie. Verrassend vind ik het dan ook niet dat de valse politieke beloftes die keer op keer gemaakt worden allang niet meer serieus genomen worden. Men roeit met de riemen die men heeft. De vicieuze cirkel is een jammerlijke uitkomst als je kijkt naar de historische ontwikkeling van Ghana. Eens een kolonie van Portugal, Nederland en Engeland dat uitgegroeide tot het eerste land in de Zuid Sahara regio die haar onafhankelijkheid van de Britten verkreeg. Een land dat voor mijn persoonlijke gevoel nog te weinig mijlpalen heeft gehad na dat cruciale moment  in de geschiedenis.

Volgend jaar op 6 maart is het alweer zestig jaar geleden dat de dag van onafhankelijkheid het Ghanese volk tegemoet kwam, maar er is nog een lange weg te gaan. Ik ben dan ook meer dan benieuwd wat men verwacht van de volgende regering in dit proces. Hoewel zestig jaar geen bijzonder lange tijd is om een land volledig van de grond te krijgen, vind ik toch dat een land niet per se het wiel in bestuur en beleid hoeft te heruitvinden om op gang te komen. Als ik eerlijk ben valt de eeuwenlange ontwikkeling van de Nederlanden eigenlijk niet te vergelijken met de relatief korte zestig jaar van vrijheid die Ghana kent. Dus misschien ben ik ook wel niet de juiste persoon om te oordelen met mijn levensstandaard die niet per se te vergelijken is met de gemiddelde leeftijdsgenoot hier. Volgens mij ben ik gewoon een verwend nest met al mijn Nederlandse luxe.

 

 

Communities need land rights to gain from investments

Door Siri Lijfering | 26 oktober 2020

Communities being able to participate on an equal basis in land governance is key to food security and inclusive development. How can securing land rights pave the way for responsible investments and what can we learn from experiences with the palm oil industry? To answer these questions we turn to West Africa where two activists are fighting for their communities’ right to land. ‘If we want to move forward, we need to share the wealth that the land brings.’

Lees artikel

How to make smallholder farmers an interesting investment opportunity

Door Hans van de Veen | 22 oktober 2020

Smallholder farmers and small agrifood enterprises are key for sustainable food systems in Africa. They need access to capital, but banks consider it tedious, costly and too much of a risk to invest in them. Initiatives like the IDH Farmfit Fund and crowdfunding platform PlusPlus have been set up to try to break this deadlock. Can these new funds assist smallholder farmers and companies to become a commercially interesting opportunity for financial institutions?

Lees artikel

‘Minister Kaag schuift de verantwoordelijkheid voor de bescherming van mensenrechten door naar Europa’

Door Kelly Groen | 21 oktober 2020

Terwijl landen om ons heen nationale wetgeving optuigen voor maatschappelijk verantwoord ondernemen, laat Nederland het initiatief aan de EU. Zo schuift de minister de oplossing tegen mensenrechtenschendingen door Nederlandse bedrijven op de lange baan, schrijft Kelly Groen van ActionAid.

Lees artikel