Door:
Gerard van Mourik

16 juni 2016

Categorieën

Tags

11885139_925286384174629_1053405444926079753_n-300x300BLOG – Gerard van Mourik neemt in Laos iedere gelegenheid te baat om te vertellen over de schietpartij in Orlando. In het Aziatische land zelf was er vrijwel niets over te lezen op het nieuws. Voor Gerard zelf was het bloedbad zijn eigen 9-11.

 

Ik moest het even dubbel checken, maar het avondnieuws hier in Laos heeft niets verteld over Orlando.  De twee of drie kranten die hier dagelijks verschijnen hadden het ergens op pagina 5 staan, links onderaan. Je kan eigenlijk alleen maar medelijden hebben met de mensen die hier hun eigen overheid niet vertrouwen. Ook op de radio werd er niets verteld over het bloedbad in de homo discotheek. Ik vind het hartstikke zielig voor de mensen. De meeste mensen die televisie kijken, kijken naar Thaise soap shit. Dat is vaak Braziliaanse pulp met Thaise voice overs – hilarisch schijnt het te zijn.

Alle media hier zijn eigendom van de staat en de regering bepaalt wat de mensen mogen weten. Ik heb genoeg massacommunicatie, voorlichting en journalistiek gestudeerd om er allerlei theorieën voor te verzinnen. Hoe dat komt en wat het met de mensen doet, hoe verknipt ze zijn in hun dagelijks leven, en vooral wat voor relaties we dan eigenlijk onderhouden met elkaar.

Vertellen over Orlando

Ik neem elke gelegenheid te baat om te vertellen over Orlando. Mijn baas, een Nieuw-Zeelandse,  kwam maandagochtend meteen naar me toe om haar

medeleven te betuigen. Even babbelen. Ze is een warme vrouw met hart en ziel voor haar collega’s en het land waar ze werkt. Ze was ook bij de International Day against Homopobia and Transphobia (IDAHOT) bijeenkomst op de EU ambassade een paar weken geleden. Walgelijk vindt ze het, dat er verder niemand van de VN bij die gebeurtenis was. Iemand met wie ik kan lezen en schrijven, ook over het verdriet en de wanhoop die ik nog steeds voel over wat er gebeurd is afgelopen weekend.

Bij mijn collega’s in het vaccinatieteam ligt het anders. De helft is Afrikaan, uit Ethiopië en Gambia, dus dan weet je het wel. Die durven sowieso niks te zeggen over wat er in hun leven gebeurt, laat staan gevoelens uiten. Mijn andere baas komt uit India, een toffe gozer die vrijuit spreekt over dingen die in de wereld gebeuren. De Australische in het team heeft het hart ook op de tong. De rest is Lao en zij zijn misschien wel de meest gesloten en geïndoctrineerde mensen met wie ik ooit heb samengewerkt. Geen van hen had gehoord van Orlando. Een enkeling had het gelezen op YahooNews .

Mijn eigen 9/11

Orlando is mijn eigen 9/11.  Ik was al op Twitter toen de eerste schoten vielen. Dat komt door het tijdsverschil. Als Orlando naar bed gaat, ben ik al aan het wakker worden. Dus ik kwam ook het bericht van de nachtclub tegen op Facebook, waarin alle bezoekers wordt opgedragen zo snel mogelijk het pand te verlaten en zo hard mogelijk weg te rennen. Ondertussen weten we wat zich in die minuten van waanzin heeft afgespeeld. De journalist van het lokale tv- station, een zwarte homo man, werd mijn voornaamste bron van informatie. Hij verdient vind ik een prijs voor zijn betrouwbaarheid, ingetogenheid, maar ook betrokkenheid.

Verdwaasd

Daar ben je dan in de binnenlanden van Indochina, volledig ingeklemd door andere landen -geen zee, geen uitzicht, geen frisse lucht- aan je Twitter gekluisterd voor nieuws over iets waarvan je dan nog niet echt beseft wat het met je gaat doen. Ik had het alarmbelletje van mijn private reporter aangezet.

Dan krijg je automatisch bericht als ie twittert. Facebook was minder voor me.

Dat heeft te maken met wat je aan internetsnelheid nodig hebt om dingen te downloaden, en het is vaak bagger. Twitter kan al met 2G en het is kort en krachtig. In dit geval superkrachtig. De belachelijke sportzomer uitzendingen van collega- journalisten met het IQ van een paling, was overigens ook al snel afgezet. Pas toen ik ze ging twitteren dat het slachtveld in een HOMO club was, pasten ze hun berichtgeving aan. Het was pas in de middag dat ik energie kreeg om wat te gaan eten. Ik was verdwaasd.

De hitte voelt altijd nog heter als je je niet goed voelt. De vochtigheid nog vochtiger als je niet lekker in je vel zit. Airconditioning is dan een heerlijke uitvinding, om je gedachten nog enigszins helder te houden, maar wat was het moeilijk om contact te maken met de mensen om me heen. Mijn haptonomische kennis en ervaring houdt me wel open voor indrukken en emoties van buiten, maar in dit geval voelde het zwaar. Zondagavond merkte ik dat er een tsunami aan verdriet aan kwam denderen. De nacht was kort en woelig. Maandagochtend was een klap. Ik moest eruit, naar mijn werk, weer met polio aan de slag.

Alleen op de wereld

Terwijl er berichten kwamen van nieuwe polio uitbraken, er foto’s werden gemaild van dode baby’s met opgezwollen benen en uitslag op de rug, mijn advies werd gevraagd over hoe om te gaan met neveneffecten van vaccinatie, voelde ik me net Remy, en alleen op de wereld. Ik vertelde van Orlando. De grote wekelijkse teammeeting met staf en andere medewerkers vond plaats, terwijl ik in Orlando was. Vragen van collega’s over wel of niet de media informeren in verband met de dode baby’s die wel of niet door polio vaccinatie waren gestorven, beantwoordde ik naar eer en geweten, en met compassie voor de ouders die hun lieve kind hadden verloren. Waarschijnlijk door sukkels van de lokale gezondheidspost die in plaats van buitenkant been, aan dij-zijde, aan de binnenkant van het beentje hadden gespoten.

En toen kwamen de eerste foto’s van de jongens die zouden gaan trouwen volgende maand en nu waren neergemaaid. Tekstberichtjes van die mooie knul die zijn moeder de laatste tekstberichtjes van zijn leven stuurde. En de video van een moeder die niet op kon houden met huilen, terwijl ze vertelde dat ze niet weet waar haar lieve zoon is. Hij had nog de Anne Frank Vrijheidsprijs gewonnen met zijn homo bewustwordingswerk op school, zei ze snikkend.

Onbedaarlijk huilen

Mijn werkplanning voor de rest van de week besprak ik met collega’s van het ministerie op dinsdagochtend, en ik kan me eerlijk gezegd niet precies herinneren wat ik allemaal gezegd heb. Maar terwijl we de strategie bespraken om met ouders van de dode baby’s te spreken, de communities, media en de staatssecretaris erbij zouden betrekken en me ervan te vergewissen dat als we op bezoek zouden gaan er genoeg vaccins in de vriezer zouden liggen en niet de vis of de groente van de lokale collega’s, was ook ik in Orlando.

Ik moest onbedaarlijk huilen toen ik me realiseerde dat de Orlando moordenaar het vooral op zwarte homo’s had gemunt. Hij was met name op zoek naar jongens en meisjes met dezelfde huidskleur als mijn man. Hij knalde ze neer, en als ze nog bewogen en smeekten niet nog een keer te schieten, maakte hij ze af. Maandagmiddag kwam er een appje van mijn lieve vriendin in Amsterdam dat ze mijn man had gevraagd om mee te gaan naar de memorial op het homomonument in onze hoofdstad. Het was aardedonker in Vientiane toen ik de eerste foto’s zag van hun aanwezigheid op de roze driehoek overspoeld door liefde, saamhorigheid, bloemen en kaarsen. Tranen stroomden in de grachten. Van verdriet en woede. Ook hier in de Mekong.

Tranen vloeiden

Tranen vloeiden vooral van verwarring. Emile Roemer en Ron Meyer, mijn partijleiders, waren samen stil. Geen woord over Orlando. Ik schaamde me diep, nog steeds, maar minder nu. Ik kan het wel begrijpen. Jan Marijnissen had me eens persoonlijk uitgelegd wat de ‘massalijn’ was voor de SP. Dat is zorg, zorg, en zorg, en dan schimmel in woningen. Ik heb bewondering voor Eric Smaling en anderen hoe zij zich in die context overeind houden. Maar niet voor het zwijgen van mensen die ons eigenlijk, met hart en ziel, de weg moeten wijzen in deze verwarde wereld.

Daarom heb ik me kandidaat gesteld voor de SP voor de Tweede Kamerverkiezingen in maart 2017. Het eerste gesprek met de kandidatencommissie is gepland op 16 juli. De trouwdag van mijn lieve mama en papa. En juist hen mis ik het meest deze dagen. Wat gaat er in hen om? Zijn ze bezorgd, voor mijn man en mij, voor mijn broer en zijn man? Ze zijn dik in de tachtig, en lezen de Telegraaf.

Nou ja, dat is altijd nog beter dan een krant in Laos lezen.

Curaçao op een tweesprong

Door Ayaan Abukar | 15 november 2019

De vlucht uit Venezuela gaat soms per bootje, naar het dichtbije Curaçao. Daar leidt het tot vertwijfeling: de weerslag is xenofobie èn solidariteit, een tekort aan kennis, vrees bij de Venezolanen – en stilte vanuit Den Haag. ‘Zonder politiek leiderschap gaan verhalen een eigen leven leiden.’ Ayaan Abukar vloog erheen en ging in gesprek.

Lees artikel

Hoe de ziel uit de ngo-sector verdwijnt

Door Marc Broere | 13 november 2019

Ze behoren tot de pioniers en innovators van de milieubeweging en ontwikkelingssamenwerking in Nederland en vormden decennialang een spraakmakend duo. Hoewel ze volop genieten van hun pensioen, luiden Ron van Huizen en Hans Guijt de noodklok over een ontwikkeling die hen zorgen baart: raden van toezicht die ontwikkelingsorganisaties willen laten besturen alsof het bedrijven zijn. ‘Stop met de idiote doelstelling dat je altijd moet groeien.’

Lees artikel

Deugen de meeste mensen nu wel of niet?

Door Hans Beerends | 31 oktober 2019

Historicus Rutger Bregman stelt in zijn nieuwe boek dat de meeste mensen deugen, verwijzend naar de prehistorie. Daar staat volgens Hans Beerends tegenover dat veel deugende mensen zich ook gemakkelijk laten misleiden.

Lees artikel