Door:
Gerard van Mourik

9 juni 2016

Categorieën

Tags

11885139_925286384174629_1053405444926079753_nBLOG- De organisaties die zich met HIV en aidsbestrijding in de wereld bezig houden zijn allemaal ‘keurig netjes’ schrijft Gerard van Mourik deze week in zijn feuilleton From Vientiane with Love. Ze richten zich vooral op jongeren en vrouwen. Mannen die het met mannen doen, hoeren en drugsspuiters tellen niet mee in de wereldwijde strijd tegen HIV.

Meer dan de helft van mensen met HIV in de wereld die HIV medicatie nodig hebben om in leven te blijven, heeft geen toegang tot die medicatie. Schokkende cijfers die door de reguliere media niet opgepikt worden. Ook hier in Laos zijn nauwelijks HIV medicijnen te krijgen. Hetzelfde geldt voor onze buurlanden Cambodia, Thailand, Myanmar, China en Vietnam.

Ondanks forse financiële investeringen van ontwikkelingsorganisaties als de Wereldbank en het Global Fund voor AIDS, Tuberculose en Malaria (GFATM), en ook de Nederlandse regering, vallen de meest kwetsbare mensen in de wereld buiten de boot: homo’s, sekswerkers, en injecterende drugsgebruikers. Die komen in New York op die keurige conferentie niet aan de orde. Het gaat er over ‘jongeren’ en ‘vrouwen’. Allemaal keurig netjes. En de media pakken dat keurig op. Comme il faut. Mannen die het met mannen doen, hoeren, en drugsspuiters? Die doen niet meer mee.

Hoe pijnlijk!

Cruciale besprekingen hierover worden momenteel in de VN in New York afgerond. En Een Vandaag, het NOS Journaal of uw ochtendblad, laten het zich allemaal welgevallen. Die berichten liever over gezellige benefietgala’s als het ‘Amsterdam Diner’ met prinsessen en modeontwerpers die zich inlaten met ‘het bedrijfsleven’, en waar een magere half miljoen euro bij elkaar word gebedeld, ‘voor een HIV-vrije toekomst’. Duuuuh. Minister Ploumen kreeg er zelfs een onderscheiding, als iemand die zich zo ‘fantastisch’ inzet voor HIV bestrijding in de wereld.

Maar schijn bedriegt. Het Aids Fonds zegt begint juni geschokt te zijn over het aantal nieuwe HIV infecties in de wereld. En de HIV Vereniging weet als geen ander hoe cruciaal het is toegang te hebben tot HIV medicatie. Deze week zijn zelfs de nieuwe directeur van het Nederlandse Aids Fonds en de voorzitter van de HIV Vereniging aanwezig bij de VN besprekingen in New York. Op sociale media lees ik dat hun toegangspassen niet in orde waren. Niks over de pillen die mij in leven houden, maar die mijn vrienden en vriendinnen in de Filippijnen en in Congo niet hebben.

Stiekemerd

Ploumen haalt stiekem geld weg van het Global Fund voor AIDS, Tuberculose en Malaria budget voor vluchtelingenopvang in Nederland, zonder het parlement daarover te informeren. En het Aids Fonds en de HIV Vereniging staan erbij en kijken ernaar. Zij zouden de minister bij de les moeten kunnen houden, maar zwijgen, omdat zij voor een groot deel afhankelijk zijn van financiële steun van de Nederlandse regering. Wiens brood men eet, diens woord men spreekt.

En homo’s, hoeren en spuiters met HIV staan letterlijk buiten in de kou, en in de regen in New York te demonstreren, want zij krijgen geen HIV medicijnen. De landen en organisaties die een verschil voor hen zouden kunnen maken, geven niet thuis. Laten het op een gênante manier afweten.

Misschien hebben we de VN helemaal niet nodig om ervoor te zorgen dat mijn vrienden en vriendinnen elders in de wereld hun HIV pillen krijgen? Elke avond als ik hier in Vientiane m’n eigen HIV pillen in mijn vuist hou, en ze met een glas water doorslik, word ik herinnerd aan het grote onrecht dat zowel met protest als stille diplomatie en alles er tussen in doorbroken zou moeten kunnen worden.

Als je homo bent in Nigeria of Indonesië en je hebt HIV, dan ben je dubbel de lul: je wordt gediscrimineerd omdat je homo bent en omdat je HIV hebt. En het is juist ook die verrekte discriminatie die we aan moeten pakken. Het Aids Fonds en de HIV vereniging zouden daar een geweldige rol in kunnen vervullen.

Riviergeesten

Allerlei gedachten die, als ik zou vasten, natuurlijk niet zouden opborrelen. Of juist wel? Ik had er eerder de week een leuk kennismakingsgesprek over met een nieuwe collega uit de VS, met Pakistaanse roots. Ze is moslim, maar ze doet niet aan ramadan. We gaan een dezer dagen samen kennis maken in de moskee hier om de hoek in Vientiane. Er zijn twee moskees in het land. Waarschijnlijk gaan we de imam ontmoeten tijdens een Iftar, het breken van de vasten als de zon eenmaal is ondergegaan. Zo relaxed als zij met haar geloof omgaat, zo heerlijk verfrissend ook. Geen gezeur, geen gedoe, en geen dikmakerij, gewoon geloven zonder opschepperij, en ook kwetsbaar durven zijn naar je collega’s, vrienden en familie. Wat een waanzinnig leuk mens.

Ik vertelde haar van ons super weekend in Luang Prabang, en dat we midden op een berg klommen, op een eiland midden in de Mekong rivier, dat we in grotten terecht kwamen waar in de 8ste eeuw riviergeesten werden geëerd, en 400 jaar later Boeddha werd aanbeden.

Spirituele ervaring

Tijdens het klimmen had ik een spirituele ervaring: ik zag Europa langzaam veranderen van christelijk continent naar moslim continent, net als dat hier lange tijd geleden zoveel tijd in beslag nam, van rivier geesten bewonderen naar Boeddha adoreren. Ik voelde me volkomen senang met de gedachte aan een moslim Europa, had er verder geen enkele emotie bij, allen maar innerlijke vrede. Moslim Europa. Dat duurt een paar honderd jaar. We zien er de eerste tekenen van die onvermijdbare, en logische, haast natuurlijke verandering. Die gaan gepaard met bommen en granaten, gescheld en ordinair gevloek. Maar er zijn gelukkig ook mensen die ons in die verandering de weg helpen wijzen. Mijn collega stuurde me een filmpje op facebook van een politicus in Canada die in het parlement moslims een goeie ramadan wenste, en een teken van vrede, verzoening en begrip de wereld in stuurde. Hier kunnen we in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen. Kijk maar op mijn Facebook.

Glory holes

Veel van ons leven is op Facebook. Ik probeer er niet al teveel bij stil te staan, maar er is heel veel dat we toevertrouwen aan sociale media. Heerlijk om in Laos te lezen wat er in de wereld aan de hand is. En ik kom weer vrienden en collega’s tegen uit vervlogen tijden, maar ook van recente ontmoetingen: prachtig. Ze zijn me allemaal even dierbaar. Hoewel sommige meelezen in mijn leven en niks zeggen, wat natuurlijk iets stiekems heeft -meegluren, er iets van vinden, er van genieten, maar verder niets te melden hebben, eigenlijk heel spannend. Glory holes 🙂

Het Raadsel van de ander

Door Vice Versa | 08 oktober 2019

In de nieuwe Vice Versa die komend weekend verschijnt staat ‘de ander’ centraal en zoeken we naar een nieuw, progressief narratief. Angst voor de ander kun je alleen bestrijden met menselijke verhalen, schrijven Ayaan Abukar en Marc Broere.

Lees artikel

Bouwstenen voor een nieuw Latijns-Amerika beleid

Door Vice Versa | 01 oktober 2019

Hoewel Latijns-Amerika al een tijd verdwenen is uit de spotlichten van de Nederlandse politiek, hebben we meer met elkaar te maken dan we denken. Is het niet tijd voor een nieuw en actief Latijns-Amerika beleid? Op maandagmiddag 14 oktober gaan we hierover in Den Haag tijdens de bijeenkomst ‘Het Koninkrijk en zijn buren’ in gesprek met experts en politici.

Lees artikel

Amsterdam ontmoet Mogadishu

Door Lizan Nijkrake | 28 september 2019

Daily Paper, het Amsterdamse straatmodemerk, maakte een collectie T-shirts met tekeningen van voormalige kindsoldaten in Somalië. Wat begon als een klein project voor het Elman Peace Center, leidde dankzij sociale media tot iets groters: fotografen en filmmakers, muzikanten en klanten bieden hun hulp aan. ‘Jonge mensen zijn vaak zó idealistisch, ze willen betrokken blijven.’ Een profiel.

Lees artikel