Door:
Marc Broere

19 februari 2016

Categorieën

Tags

marc1Ontwikkelingsorganisaties zijn vaak gefixeerd op aandacht in de landelijke media. Je kunt je veel beter richten op de plaatselijke huis-aan-huis kranten,  schrijft Marc Broere in deze Vrijdagmiddagborrel. In het plaatselijke sufferdje wordt het gevecht om de mondiale burger écht gevoerd. Een van de leuke dingen aan het wonen in een dorp is het ‘plaatselijke sufferdje’.  Woensdagavond heb ik ontspannen op de bank ons plaatselijke weekblad gelezen, terwijl ik het NRC, waar ik op geabonneerd ben, die dag niet eens heb opengeslagen. Er is best veel mondiaal nieuws te lezen in het huis-aan-huis blad.  ‘Polenhotel in voormalig zorggebouw’, stond bij ons op de voorpagina. Het was een artikel over een voormalig zorgcomplex dat onderdak gaat bieden aan 45 arbeidsmigranten uit Polen. Omwonenden zijn ‘fel tegen’ en er  komt  een’ kom-en- kijk-bijeenkomst’ voor omwonenden. Verderop in de krant stond een vervolgartikel met een kop waar de koppenmakers van ‘de Telegraaf’  nog iets van kunnen leren. ‘Dan nog liever asielzoekersgezinnen.‘  De  ronkende bovenkop mocht er ook zijn: ‘Maximaal verzet aangekondigd tegen mogelijk Polenhotel.’ Ondankbaar Op de voorpagina stond ook een foto van de gemeenteraadvergadering van afgelopen week met allemaal bezoekers in de zaal  die een mondkapje dragen.  Ik citeer: ‘Sympathisanten en leden van AZC-alert voerden maandagavond bij het begin van de vergadering  over het vluchtelingenbeleid van de gemeente een ludieke actie. Ze plakten  hun mond dicht of droegen een kapje om te laten zien dat ze vinden dat ze door de politiek monddood worden gemaakt.  AZC-Alert wil in de gemeente hoogstens een kleinschalig asielzoekerscentrum voor gezinnen.’ En ook wij hebben onze lokale variant van Geert Wilders. Het gaat om een partij met het woord ‘Pro’ en dan de naam van mijn gemeente. Fractieassistent Wouter Smit liet zich tijdens de raadsvergadering uit over het vluchtelingenvraagstuk.  Volgens hem accepteren veel asielzoekers de Nederlandse cultuur niet en zijn ze ondankbaar over de opvang die ze krijgen aangeboden. Smit: ‘Ze dwingen ons om onze manier van leven aan te passen. Ze komen uit een samenleving die gebaseerd is op onderdrukking en van geweld. Daar grijpen ze naar verloop van tijd op terug.’ Smit kreeg applaus van de mensen die de mondkapjes droegen toen hij zei: ‘Geen gezeik, AZC liever kwijt dan rijk.’ Positieve kant Maar er is ook een andere kant van het plaatselijke sufferdje, een veel positievere kant ook. In ons dorp hebben we een familie die in het ontwikkelingswerk zit, met jarenlange veldervaring in Afrika. Ze zijn nog steeds betrokken bij projecten en de lokale krant is daarin altijd erg geïnteresseerd en schrijft er positief over.  In onze huis-aan-huis krant staan ook vaak verhalen over dorpsgenoten die hun stage in Afrika gaan doen en met mooie verhalen terugkomen hoe hun stage hun kijk op de wereld heeft veranderd.  Ook heeft HOPE XXL een vaste pagina, het initiatief op het terrein van mondiaal burgerschap van de middelbare school waar mijn oudste zoon op zit. Onze gemeente is buitengewoon  trots op dit initiatief. In ons boek ‘Minder hypes, meer Hippocrates’ uit december 2013  schrijven Ellen Mangnus en ik ook het volgende bij onze aanbevelingen. ‘Vergeet  ook de lokale pers niet. Huis-aan-huisbladen zijn vaak benieuwd naar het verhaal van buurtgenoten die in een ver land hebben gewoond of voor hun werk op reis moeten. Het bereik van deze kranten is bovendien enorm, omdat ze gratis verspreid worden. Benader de lokale pers daarom actief als je op reis moet of als er een campagne wordt gestart. Een algemene campagne over bijvoorbeeld belastingverdragen tussen Nederland en ontwikkelingslanden is niet per se nieuws, maar wel als een dorpsgenoot zich er actief voor inzet.’ Onontgonnen goudmijn Bij campagnes van ontwikkelingsorganisaties wordt de lokale pers vaak over het hoofd gezien en dat is een gemiste kans. Het valt me op dat directeuren en communicatiemedewerkers altijd helemaal gebiologeerd zijn op aandacht in de landelijke pers. Een klein stukje op de opiniepagina van de Volkskrant wordt al snel als het ultieme succes gezien. Ik denk dat het veel slimmer is om meer aandacht te besteden aan de plaatselijke huis-aan-huis kranten. Ga eens inventariseren in welke dorpen  je medewerkers wonen en stimuleer hen actief om in de lokale media over hun werk te schrijven of zich te laten interviewen. En laat je communicatiemedewerkers hen dáárbij helpen in plaats van te hopen op dat ene stukje in een landelijke krant. Hier ligt nog een onontgonnen goudmijn. De strijd om de mondiale burger wordt vooral dáár gevoerd, niet in de landelijke pers. In de plaatselijke media  vind je nog redacteuren en medewerkers die met veel plezier je stukken plaatsen en trots zijn op hun dorpsgenoten die aandacht voor mondiale vraagstukken vragen. De impact kan zo wel eens veel groter zijn dan wanneer je aandacht in de landelijke media krijgt. Dus hulde voor het plaatselijke sufferdje.

‘Controle over je portemonnee is controle over je keuzes’

Door Eva Huson | 23 januari 2020

In Nepal bindt een dappere vrouwenbeweging de strijd aan met hulpafhankelijkheid en weigert ze principieel fondsen van grote, buitenlandse geldschieters. Een interview in de shift the power-reeks over hoe je als kleine hulporganisatie prima het heft in eigen hand kunt nemen.

Lees artikel

Het Malinese huis van democratie is aan verbouwing toe

Door Ayaan Abukar | 22 januari 2020

Vóór de crisis in 2012 was Mali op het oog een modeldemocratie, maar door migratie en geweld in het noorden is het land nu van geopolitieke betekenis. En het ligt in een van de drie focusregio’s van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid. Een tweeluik over het Malinese partnerschap: om te beginnen de politieke achtergrond, ter plekke geschetst.

Lees artikel

Samenwerken in Mali

Door Marc Broere | 20 januari 2020

De komende twee weken staat Mali centraal in ons project ‘Samenspraak en Tegenspraak: de oogst.’ Voor de crisis in 2012 was Mali op het oog een goed functionerende democratie dat weinig in de schijnwerpers stond, maar door de migratie en het geweld in het noorden is het land nu van geopolitieke betekenis. Ook ligt het in een van de drie focusregio’s van het Nederlandse ontwikkelingsbeleid.

Lees artikel