Door:
Fritzi Reijerman

30 november 2015

Tags

afbeelding blog BLOG – Eén van de belangrijkste misverstanden over het feminisme is het idee dat vrouwen hun feministische strijd al gewonnen hebben. We zijn nu toch gelijk? Dat dit idee daadwerkelijk een misverstand is, bleek opnieuw in september, toen in het nieuws kwam dat vrouwen nog steeds dramatisch ondervertegenwoordigd zijn in de top van het bedrijfsleven. Een hardnekkig genderconflict in eigen land. Ondanks dat de overheid in 2013 een richtlijn heeft opgesteld waarin wordt gestreefd naar een percentage van 30 procent vrouwen aan de top van beursgenoteerde bedrijven in 2016, bleek uit de Female Board Index dat ‘The old boys network’ in stand is gebleven. Het streefpercentage wordt bij lange na niet gehaald. Slechts 7,8 procent van de bestuurders en 21,3 procent van de commissarissen was in september vrouw. Eén derde van de beursgenoteerde bedrijven heeft zelfs helemaal geen vrouwen in hun raad van bestuur of raad van commissarissen. Hoe komt dat? Toen ik naar aanleiding van dit nieuws wat reacties opzocht over de reden voor het achterblijven van vrouwen, zag ik veel mogelijke oorzaken langskomen. Vele daarvan klinken bekend in de oren. Sommige mensen geven de huidige generatie mannen aan de top de schuld; zij zouden niet openstaan voor verandering of de manier van communiceren van vrouwen niet begrijpen. Bij sollicitatiegesprekken zouden ze op zoek gaan naar iemand die op henzelf lijkt, een andere man. Anderen stellen dat vrouwen misschien wel niet aan de top willen komen. Ze zouden sneller tevreden zijn met de baan die ze al hebben. Wellicht omdat ze zich niet alleen op hun werk willen focussen, maar meer tijd willen hebben om hun leven naast het werk inhoud te geven. Om aan de top te komen, moeten vrouwen veranderen en zich aanpassen aan de manier van werken die daar regel is. Opeens serieus genomen Laatst woonde ik een lezing bij van Maxim Februari over het thema ‘onbegrensde identiteit’ en het lichaam. Februari is zelf veranderd van lichaam. Vroeger was hij een vrouw, nu is hij een man. Hij vertelde welke voor- en nadelen het had om man dan wel vrouw te zijn in bepaalde situaties. Zo merkte hij bijvoorbeeld dat je als vrouw gemakkelijk gemene opmerkingen kunt maken. Als je er lief bij lacht, wordt de sneer van zojuist snel vergeven. Hij merkte echter ook dat je als man vaak serieuzer wordt genomen in vergaderingen. Zo werden zijn ideeën vroeger, toen hij nog vrouw was, een paar minuten later in andere woorden herhaald door een man, waarna ze met groot enthousiasme werden ontvangen. Nu had hij daar geen last meer van. Vrouwen worden op de werkvloer nog steeds minder serieus genomen dan mannen. Komt dat omdat vrouwen niet goed genoeg zijn of krijgen vrouwen te weinig ruimte om te laten zien dat ze goed zijn? De formule Wanneer men zich afvraagt wat een goede topman of -vrouw is, wordt vaak gesteld dat iemand competitief moet zijn, je moet constant de strijd aangaan. Naar mijn mening zit hier een probleem. Het feit dat we klakkeloos aannemen dat een vrouw moet veranderen om ertussen te passen. Ik beschouw mezelf niet als competitief en ook vele slimme en talentvolle vrouwen in mijn omgeving passen niet binnen die omschrijving. Ook zie ik mezelf niet werken in de top van het bedrijfsleven, precies om deze reden. Ik heb geen zin om mezelf de hele tijd te moeten bewijzen. Ik wil graag verantwoordelijkheid dragen en mijn kwaliteiten inzetten voor een bedrijf, maar waarom zou ik daarvoor elke dag een wedstrijd moeten winnen? Natuurlijk moet je kwalitatief goed werk verzetten en die ambitie zit ook in mij, maar daarvoor hoef ik niet van iemand anders te winnen. Ik wil juist samen tot resultaat komen. Om vrouwen aan de top te krijgen, moet je niet van ze vragen zich aan te passen aan de huidige normen, maar moet je de top voor vrouwen interessant maken. In plaats van hen te vragen mee te doen in de competitie, moet de cultuur aan de top veranderen. Zij kunnen problemen bekijken vanuit een andere invalshoek. Wees pragmatisch Pak het probleem aan bij de oplossing, wees pragmatisch. Zeg niet waarom vrouwen er niet tussen passen, maar zorg dat vrouwen erbij willen horen. De vrouw moet zich tot het werk aangetrokken voelen en de man moet bereid zijn tot verandering. Het is niet een kwestie van of vrouwen het kunnen, maar of ze het willen. Deze blog werd gemaakt in het kader van de Masterclass Vrouwen, Vrede en Veiligheid, georganiseerd door Vice Versa & Lokaal Mondiaal. In deze Masterclass leren jonge professionals campagne voeren op het thema Vrouwen, Vrede & Veiligheid. Lees de overige blogs hier.

‘Opgeven is erger dan verliezen’

Door Marc Broere | 29 juni 2020

Carolyne Ndalilah, directeur van de spraakmakende Keniaanse jongerenorganisatie TYSA, helpt jongeren zichzelf én de uitdagingen van hun gemeenschap te leren kennen. ‘Wat onze samenleving nodig heeft, zijn jongeren die voorbij de dag van morgen denken; die het als een uitdaging zien het onmogelijke uit te proberen.’

Lees artikel

In coronatijd schiet de noodhulpsector terug in oude reflexen

Door Sarah Haaij | 18 juni 2020

Noodhulp moet effectiever en meer lokaal worden georganiseerd, sprak de internationale gemeenschap in 2016 af. Voortaan zou een kwart van het hulpgeld zo direct mogelijk naar lokale partners gaan. De kloof met de praktijk is ‘schokkend’: o,1 procent van het corona-noodhulpgeld gaat rechtstreeks naar lokale ngo’s, voor wie inspraak en toegang tot fondsen tijdens de pandemie nog moeilijker lijkt te worden.

Lees artikel

Vluchtelingen en migranten in de klem van corona en falend beleid

Door Frank van Lierde | 16 juni 2020

Wereldwijd raakt de coronacrisis migranten, ontheemden en vluchtelingen misschien nog wel het hardste. Ook in Nederland. Asielprocedures staan stil, opvangcentra zitten vol, en wie al wat verdiende verdient bijna niets meer. Migratie-expert Bob van Dillen geeft uitleg en komt met oplossingen en aanbevelingen.

Lees artikel