Door:
Vice Versa

20 oktober 2014

Categorieën

LOGO GROOTOPINIE – De ebolaklinieken liggen vol doodzieke patiënten. Verplegers doen niet meer dan lijken weghalen om ruimte te maken voor nieuwe zieken die liggen te wachten voor de poort. De strijd tegen ebola lijkt hopeloos: geen medicijn, grote besmettingskans en tot nog toe nauwelijks materieel. Wij zijn getuige van een grote catastrofe. Daarom mag ons antwoord niet uitblijven. En een antwoord geven op ebola kunnen ook individuele Nederlanders, betogen Eddie Krooneman en Hans van ’t Land, initiatiefnemers van NEEbola. Ebola was tot voor kort een relatief onbekende ziekte. De eerste officieel geregistreerde uitbraak was in 1974, toen in Zaïre (het huidige Congo) meer dan 300 mensen overleden. In de jaren daarna vonden regelmatig ebola uitbraken plaats, maar ze kregen meestal niet de kans om grote proporties aan te nemen. Nu echter manifesteert de ziekte zich in West-Afrika; in een dichtbevolkte regio. De gevolgen zijn catastrofaal en nauwelijks meer te overzien. Momenteel zijn ruim 9.000 ebolagevallen geregistreerd en is bijna de helft ervan overleden. En we kunnen aannemen dat deze cijfers in werkelijkheid veel hoger zijn. Schrijnend menselijk leed Achter deze aantallen schuilt schrijnend menselijk leed. Geliefden overlijden. Familieleden worden begraven door vreemde mensen in maanpakken. Angst maakt zich meester van de samenleving. We worden er stil van als we ons inleven in een van die vele mensen. Neem die jonge vrouw in de kliniek, die weet dat ze weinig kans maakt om te overleven en haar gezin waarschijnlijk niet zal terugzien. Maar juist bij dat stil worden is het is ook het moment om ons hart te laten spreken. Om onze middelen aan te wenden om de ziekte tegen te staan of troost te bieden. Economische en sociale gevolgen De ebola-epidemie is niet alleen een ramp wat betreft het menselijke leed achter de vele dodelijke slachtoffers. Ook de economische en sociale gevolgen zijn enorm. De economieën van de getroffen landen, die juist de laatste jaren een gestage groei doormaakten, krijgen heel harde klappen. Recent berichtte het Reformatorisch Dagblad dat de landen inmiddels al 3.700 wezen tellen – kinderen die een of beide ouders verloren aan Ebola. Scholen blijven dicht. Mensen krijgen geen medische hulp meer bij andere kwalen vanwege de angst voor besmetting. In de getroffen landen is Ebola inmiddels een alles ontwrichtende epidemie. In de media gaat op dit moment veel aandacht naar de brandhaarden van de wereld, zoals de strijd tegen IS in het Midden Oosten. Toch wordt de internationale gemeenschap langzaam wakker. Grote organisaties als Artsen zonder Grenzen en het Rode Kruis en veel lokale overheden en instellingen strijden een taaie strijd. Eindelijk komen middelen zoals geld, menskracht en materiaal beschikbaar. Ook Nederland komt langzaamaan in actie. Het is belangrijk dat toezeggingen snel nagekomen worden en de middelen daar terecht komen waar ze het hardst nodig zijn. Het aantal slachtoffers neemt toe terwijl een werkend medicijn niet binnen afzienbare tijd verwacht wordt. De noodklok moet geluid worden. De strijd aangaan Het is in deze omstandigheden moeilijk om als gewone Nederlander de strijd tegen ebola aan te gaan. Toch liggen er een aantal wapens binnen uw handbereik. Allereerst is voorlichting over het virus erg belangrijk. De onwetendheid over besmetting en het verloop van de ziekte is schrikbarend. Om de verbreiding te beteugelen is juist op dit gebied veel te winnen. Maar de angst voor westerse hulpverlening en voorlichting staat buitenlandse hulp in de weg, en daarom moet ingezet worden op lokale medici die in de lokale context en cultuur dit werk doen. Als christen vragen we ons daarnaast ook af of we woorden van troost kunnen spreken. In het rampgebied zien kerken en andere organisaties het lijden niet met lede ogen aan. De strijd lijkt hopeloos, maar dat is voor hen juist reden om zich in te zetten. Door de media zien ook wij het lijden van onze medemens. Dat moet ons in beweging zetten. Zouden we hen niet bijstaan waar mogelijk? Veel organisaties, denk aan Trans World Radio, zijn actief bezig om via lokale mensen het gebied te bereiken. Ze bieden een platform aan medische experts om de noodzakelijke voorlichting te geven. En om woorden van troost te spreken. Houden we onze handen niet teveel op de knip? Christenen geloven dat gebed een krachtig wapen is. Gebed voor hen die geliefden verloren hebben, voor hen die ziek zijn en weten dat er weinig hoop is op herstel. Gebed voor bescherming van de internationale en lokale gezondheidsteams die hun eigen leven riskeren om hoop en herstel te bieden aan slachtoffers. Gebed voor de helende kracht van kerken om naast de getroffen families te staan ‘to bring compassion and the sustaining love of Christ’. Dit alles wordt samengevat in de oproep van Paulus in zijn eerste brief aan de christenen in Korinthe: ‘Als één lid lijdt, lijden alle leden mee.’ We praten over ebola en zijn blij dat het ons – vooralsnog – voorbijgaat. Maar laten wij ons, binnen de mogelijkheden die wij hebben, ontfermen over hen die lijden. Er is geen tijd te verliezen. Eddie Krooneman is werkzaam in de ontwikkelingssamenwerkingssector en schrijft dit artikel op persoonlijke titel. Hans van ’t Land studeert politicologie aan de Vrije Universiteit en geschiedenis aan de Universiteit Utrecht. De actie NEEbola is een privé initiatief gericht op het vergroten van de concrete betrokkenheid van Nederlanders bij de ziekte. Bijdragen? Ga naar www.NEEbola.nu

De erfenis van vier bevlogen vrouwelijke ministers

Door Paul Hoebink | 07 juli 2020

Vier vrouwelijke ministers van Ontwikkelingssamenwerking sloegen eind vorige eeuw de handen ineen met de ‘Utstein-4’. De Nederlandse Eveline Herfkens was een van hen. Wat hebben zij samen bereikt? Herfkens’ long time partner in life and work poogt in zijn nieuwste boek de balans op te maken, maar raakt verstrikt in de feiten.

Lees artikel

‘Opgeven is erger dan verliezen’

Door Marc Broere | 29 juni 2020

Carolyne Ndalilah, directeur van de spraakmakende Keniaanse jongerenorganisatie TYSA, helpt jongeren zichzelf én de uitdagingen van hun gemeenschap te leren kennen. ‘Wat onze samenleving nodig heeft, zijn jongeren die voorbij de dag van morgen denken; die het als een uitdaging zien het onmogelijke uit te proberen.’

Lees artikel

In coronatijd schiet de noodhulpsector terug in oude reflexen

Door Sarah Haaij | 18 juni 2020

Noodhulp moet effectiever en meer lokaal worden georganiseerd, sprak de internationale gemeenschap in 2016 af. Voortaan zou een kwart van het hulpgeld zo direct mogelijk naar lokale partners gaan. De kloof met de praktijk is ‘schokkend’: o,1 procent van het corona-noodhulpgeld gaat rechtstreeks naar lokale ngo’s, voor wie inspraak en toegang tot fondsen tijdens de pandemie nog moeilijker lijkt te worden.

Lees artikel