Skip to content

 

Door:
Janneke Juffermans

19 december 2012

Categorieën

Tags

jannekejuffermanhomeAls ontwikkelingsorganisaties een sterk merk willen zijn, dan moeten ze samenwerken met andere spelers hier in Nederland op een thema waar hun expertise ligt. Hiermee zouden organisaties aan geloofwaardigheid en achterban winnen, betoogt Janneke Juffermans. In Trouw van donderdag 6 december, de sint was net weer afgereisd naar Spanje, stond een interessant artikel over Unicef. Unicef, zo verhaalt het artikel, komt de laatste jaren nadrukkelijker op voor kwetsbare kinderen in Nederland. ‘Dat Unicef er alleen zou zijn voor de kinderen ver weg is een achterhaald idee’, aldus kinderrechtenjurist Karin Kloosterboer van Unicef in het artikel. Er zijn ook in Nederland veel kinderen wier rechten geschonden worden. Vreemdelingenkinderen, kinderen die verhandeld worden en kinderen die slachtoffer dreigen te worden van kindermishandeling. En de crisis maakt het er niet beter op. ‘Er zijn in andere landen veel grotere uitdagingen zoals honger, kindersterfte en kinderarbeid. Maar dat laat onverlet dat een individueel kind in Nederland ook een buitengewoon lastige positie kan hebben. Voor dat kind moeten we blijven opkomen’, aldus Ton Liefaard, hoogleraar Kinderrechten aan de Universiteit Leiden, in het stuk. Sterk merk Ik vind dit een interessant gegeven. Unicef heeft zich altijd hard gemaakt voor de rechten van kinderen wereldwijd, maar iedereen dacht altijd dat het werk van Unicef zich voornamelijk in andere landen afspeelde. Dit blijkt steeds minder het geval te zijn. Het artikel gaat nog verder: een succesvol onderzoeksproject geleid door Kloosterboer, bracht in kaart dat de leefomstandigheden van veel asielzoekerskinderen in Nederland niet voldoen aan het kinderrechtenverdrag. Het rapport leidde ertoe dat in alle asielzoekerscentra een aanspreekpunt is voor kinderen en er meer mogelijkheden zijn om te spelen. Kloosterboer verklaart in Trouw het succes:  ‘Unicef is een sterk merk. Als Unicef iets zegt, wordt er vaak naar geluisterd.’ Stel nu dat ontwikkelingsorganisaties het voorbeeld van Unicef zouden volgen? Dat Oxfam Novib een onderzoek zou doen naar armoede in Nederland, samen met andere spelers? Wat zou dat betekenen voor haar geloofwaardigheid en verbinding met de Nederlandse samenleving? Als Mama Cash de economische zelfredzaamheid van achtergestelde vrouwen in Nederland, samen met andere spelers, zou bevorderen? De verbinding met de Nederlandse burger zou wellicht veel makkelijker te maken zijn. Jort Kelder Laatst was ik met ID Leaks op een dag die georganiseerd werd door de VPRO. Hoezo Armoede? heette die dag, en hoewel het veel over armoede in ontwikkelingslanden ging, stond ook  armoede hier op de agenda. De dag was onderdeel van een internationaal debat over armoede: Why Poverty? Er werd tweedehands kleding van de Emmaus verkocht (ik heb nog een leuk jurkje gescoord voor zes euro) en je kon armeluiseten (afvalvlees) eten, zoals de oren van een varken.  Het centrale debat werd geleid door miljonairsjager Jort Kelder die het debat opende met de vraag hoeveel mensen in armoede leven wereldwijd. Toen iemand ‘vijf miljard’ opperde, grapte hij: ‘dus iedereen buiten Wassenaar is arm volgens u. Ik geef u gelijk.’ Daar werd smakelijk om gelachen. Natuurlijk zat er geen afspiegeling van de samenleving in de zaal, maar er zaten wel andere mensen dan de gebruikelijke eigen parochie waar de ontwikkelingssector voor blijft preken en dat was heel verfrissend. Waar ik dus voor wil pleiten is dat ontwikkelingsorganisaties de verbinding blijven leggen met het leven van mensen hier. Dat gebeurt al door sommige organisaties, zoals Warchild en Cordaid, maar daar wordt niet vaak over gecommuniceerd. Soms bewust niet. IKV Pax Christi is hierop, met haar Vredesweek, een uitzondering. En ook NCDO richt zich op de verbinding met het leven van mensen hier. Andere organisaties blijven zich op het Zuiden richten met bijvoorbeeld als argument dat je niet alles kunt doen en dat daar andere organisaties voor zijn. Ik vind dat geen sterk argument. Het gaat om mensen en het zou niet uit moeten maken waar die wonen. Bovendien zou de binding tussen mensen wereldwijd die met dezelfde problemen kampen, kunnen toenemen en ontwikkelingsorganisaties kunnen daar een rol in vervullen. Problemen zijn in toenemende mate globale en klassenproblemen, waarom dan toch nog steeds een regionale focus houden (regionaal wil in dit verband zeggen: alles wat exotisch, avontuurlijk en ver weg is, tenslotte richten ontwikkelingsorganisaties zich niet op het bestrijden van armoede in Glasgow, waar de levensverwachting in sommige wijken lager is dan die in veel ontwikkelingslanden)? Als je een ‘sterk merk’ bent en wilt zijn, werk dan samen met andere spelers hier in Nederland, op een thema waar je expertise ligt. Het hoeft niet je hele budget te kosten en niet al je tijd. Maar je wint aan geloofwaardigheid en aan achterban, daar ben ik echt van overtuigd. Dat scheelt een heleboel compensatie op dat gebied, en die energie kun je dan in andere dingen steken.

Zonder mondiale solidariteit komt corona als een boemerang bij ons terug

Door Marielle Bemelmans | 03 april 2020

In deze bijdrage legt Wemos-directeur Mariëlle Bemelmans uit waarom de Covid-19 crisis het belang van mondiale solidariteit blootlegt. ‘Het heeft geen zin om alleen de eigen zorg te verbeteren, en die elders te verwaarlozen – een virusuitbraak elders bereikt ons uiteindelijk toch in deze geglobaliseerde wereld. Zonder mondiale solidariteit, komt Corona als boemerang bij ons terug. ’

Lees artikel

Wat doet de corona-pandemie met de ontwikkelingssector?

Door Sarah Haaij | 31 maart 2020

Investeren in internettoegang, cursussen online aanbieden en digitaal collecteren – flexibiliteit en aanpassingsvermogen zitten in het DNA van de sector. Maar de angst voor een massale uitbraak in landen met een zwakke gezondheidszorg is groot. Vier ngo-directeuren vertellen over de impact van de crisis op hun werk.

Lees artikel

Corona in Afrika: ‘Als de lockdowns aanhouden, komen er hongersnoden’

Door Frank van Lierde | 30 maart 2020

Het Afrikaanse continent zet zich schrap voor corona. Veel landen kiezen meteen voor het zwaarste scenario: de lockdown. Wat moet er gebeuren om een ramp af te wenden? Wat kunnen ontwikkelingsorganisaties doen? Gesprek met Jos Dusseljee, de gezondheidsexpert van Cordaid. ‘Virussen die de wereld voor lange tijd kunnen bedreigen, moet je als wereldgemeenschap bestrijden, in elk land waar ze bestaan of uitbreken.’

Lees artikel
Scroll To Top