Skip to content

 

Door:
Janneke Juffermans

4 november 2010

Categorieën

Janneke Juffermans hoorde het nieuws over de uitslag van MFS-2 in Bamako (Mali) waar ze op reportage is voor Vice Versa en een vergadering van de regionale raad van ICC0 bijwoont. Hoe is er in het veld gereageerd? Een persoonlijke impressie. In Bamako vindt momenteel een vergadering plaats van de regionale West-Afrikaanse raad die ICCO strategisch adviseert. Deze raad bestaat uit verschillende mensen met een interessante visie op ontwikkeling uit West-Afrika en is onderdeel van het procode-proces dat ICCO  is aangegaan. Dat wil zeggen programmatisch werken, co-responsibility en decentralisering. Om verschillende visies op dit proces te horen, zowel van leden van de raad als van lokale en Nederlandse werknemers op het regiokantoor van ICCO in Bamako, was ik afgelopen maandag in het Columbus hotel, waar de raadsleden vergaderen en verblijven, om verschillende mensen te interviewen. Jack van Ham, sinds maandag officieel de vorige directeur van ICCO, kwam teleurgesteld de vergaderzaal uit na het nieuws van de toekenning van de MFS-subsidies. Hij verzuchtte dat hij het moeilijk vond om weg te gaan na dit nieuws, omdat zijn opvolger moeilijke beslissingen moet nemen, maar was tegelijkertijd opgelucht dat de organisatie van het proces van decentralisering dat ICCO is aangegaan voor een groot deel achter de rug was. ‘Anders hadden we dit nooit kunnen doen. Het worden schrale tijden voor de Nederlandse ontwikkelingssamenwerking en zelfs als het politieke tij keert, wordt het lastig om weer op het oude niveau te komen. Nederland raakt op het wereldtoneel steeds meer achterop.’ Hij vond het ook zonde dat alles wat de afgelopen jaren is opgebouwd en waar hij aan heeft bijgedragen, hiermee onder druk komt te staan. Maar is dat per definitie zo? De leden van de west-Afrikaanse raad namelijk, adviseren ICCO stuk voor stuk om de financiële afhankelijkheid van de Nederlandse overheid voor een groot deel los te laten en op zoek te gaan naar andere financieringsmogelijkheden. Eigenlijk is deze beslissing dus een extra stimulans om dit te doen. Bovendien beschouwen ze het proces van decentralisering ook als een verandering van de rol die ICCO heeft ten opzichte van partners. Het vraagt van die partners co-responsibility en de bedoeling is om op een investerende manier te werken met partners, waarbij sociaal ondernemerschap een sleutelwoord is. Hen wordt gevraagd om uit hun comfort-zone van ontvanger te komen, creatief te zijn en eigen verantwoordelijkheid te nemen. Het lijkt dus enigszins tegenstrijdig als ICCO dat wel vraagt van partners en beschouwt als onderdeel van het proces, maar daar zelf moeite mee heeft. Dat vindt ook één van de jongere werknemers van ICCO. Zij ziet deze beslissing als een mogelijkheid om met creativiteit en minder middelen toch hetzelfde resultaat te bereiken en echt stappen te zetten die van ICCO een onafhankelijker en meer internationale organisatie kunnen maken die losser staat van de Nederlandse overheid. Ze stelt voor om juist uit de landen waar het relatief goed mee gaat weg te gaan, zoals Brazilië en Zuid-Afrika. Misschien biedt deze beslissing dus juist kansen om dat wat in de afgelopen jaren is opgebouwd aan kennis en expertise te behouden en in te zetten voor de nieuwe weg die ICCO in wil slaan. Bram van Leeuwen, projectleider van Procode geeft aan dat ook hij teleurgesteld is, maar dan vooral omdat de vernieuwende weg die ICCO is ingeslagen en die steeds erg op prijs werd gesteld door de overheid, nu niet gewaardeerd wordt via het MFS-stelsel. Dat is verwarrend en doet pijn. Toch hoop ik dat deze teruggang in financiering inderdaad en vooral goede gevolgen heeft. Aan de aanwezige betrokkenheid, inzet en creativiteit bij de raadsleden en de lokale en Nederlandse werknemers hoeft het niet te liggen.

‘Er wordt hier met grote verbazing naar Nederland gekeken’

Door Marc Broere | 27 maart 2020

Voor Kees Blokland, directeur van Agriterra, heeft de coronacrisis grote impact. Hij is er op meerdere lagen bij betrokken: via zijn zoon die op de spoedeisende hulp van het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem werkt, via zijn Spaanse echtgenote met wie hij momenteel in Valencia verblijft en via de gevolgen voor de projecten van Agriterra, dat samenwerkt met  boerencoöperaties in Afrika, Azië en Latijns-Amerika. Een persoonlijk relaas vanuit Spanje waar in sommige media de aanpak in Nederland in één adem genoemd wordt met ‘corona-ontkenners’ als Donald Trump en de Braziliaanse en Mexicaanse  presidenten Bolsonaro en López Obrador. En waar het de marsen op Internationale Vrouwendag (8 maart) waren die voor een explosie en verspreiding van het virus zorgden.

Lees artikel

Het veldkantoor in verandering

Door Manon Stravens | 11 maart 2020

Ontwikkelingsorganisaties reppen aldoor over lokaal eigenaarschap, maar waarom maken Europeanen dan nog steeds de dienst uit in veel veldkantoren? ‘Wij zouden zelf ook vreemd opkijken als er in Nederland een Zimbabwaan wordt ingevlogen om met de vakbond of een ngo te werken.’ Een rondgang langs ICCO, Hivos en de Leprastichting.

Lees artikel

De stilte van Kaag

Door Ellen Mangnus | 10 maart 2020

De situatie aan de buitengrenzen van Europa bereikte deze week een dramatisch dieptepunt. Waarom horen we niets van minister Kaag, vraagt Ellen Mangnus zich af. Was zij immers niet de minister van de veel geroemde Abel Herzberglezing met de titel: ‘Wees niet stil, we zijn met velen.’

Lees artikel
Scroll To Top