Door: Marc Broere
8 september 2017

Categorieën

Tags

De nieuwe Werelddoelen zijn een duidelijke stap vooruit in vergelijking met de Millenniumdoelen, schrijft Marc Broere. Alleen dreigt nu een elitair ‘SDG-circuit’ te ontstaan. Willen we de Werelddoelen een echte kans geven, dan moet snel met dit nieuwe ‘old boys’-netwerk worden afgerekend.

Volgende week komt de nieuwe Vice Versa uit. Op de cover staat een  foto van de Erasmusbrug in Rotterdam en de covertekst luidt: ‘Rotterdam en de Werelddoelen.’ Een Nederlands onderwerp als hoofdverhaal in ons nieuwe nummer. Dat is niet voor niets.

Sinds september 2015 is er een nieuwe internationale ontwikkelingsagenda, de Sustainable Development Goals ofwel Duurzame Ontwikkelingsdoelen. Inmiddels worden ze steeds vaker de Global Goals of Werelddoelen genoemd. Ze zijn de opvolger van de Millenniumdoelen die van 2000 tot 2015 de ontwikkelingsagenda bepaalden. Waren de Millenniumdoelen vooral gericht op ontwikkeling in arme landen en meer ontwikkelingshulp om dat te bereiken; het mooie aan de nieuwe doelen is dat ze voor iedereen gelden -ook voor de rijke landen. Rotterdam is een goed voorbeeld, vinden wij, van een Nederlandse gemeente die voorop loopt en waar hele interessante dingen gaande zijn op het terrein van duurzaamheid en sociale cohesie.

De Werelddoelen zijn een stap vooruit en passen bij de huidige tijd die gekenmerkt wordt door grensoverschrijdende problemen. Ze bieden ook kansen voor de sector van ontwikkelingsorganisaties om aan te haken bij urgente thema’s als klimaatverandering, ongelijkheid en verstedelijking. Daarnaast is het ook positief dat het bedrijfsleven de doelen omarmd lijkt te hebben.

Zorgen

Een van mijn grote zorgen is alleen dat je nu in de ontwikkelingssector de neiging ziet om deze doelen te reduceren tot onbegrijpelijk ngo-jargon. Ze spreekt steeds over ‘de SDG’s’, een afkorting die als een woord wordt gebruikt. In andere woorden: hoe laat ik ze zo min mogelijk sexy klinken, hoe zorg ik ervoor dat deze doelen nooit de gewone Nederlander zullen interesseren? Dit taalgebruik is typerend voor de toenemende kloof tussen de elite binnen ontwikkelingsorganisaties en gewone burgers.

Een andere zorg die ik heb is dat bedrijven nu op een soort van roze SDG-wolk lijken te verkeren, maar dat het gevaar van window-dressing op de loer ligt. Ik vraag me af of er momenteel voldoende scherpte is om ook achter de voorkant van die ramen bij het bedrijfsleven te kijken. De jubelstemming over de interesse van het bedrijfsleven zorgt ervoor dat een kritische blik als onwelkom wordt gezien. Alsof je een verjaardagspartijtje verpest.

Tot slot dreigt er een ‘SDG-circuit’ te ontstaan van usual suspects; mensen die elkaar in allerlei netwerkjes en op conferenties ontmoeten. Met vaak dezelfde voorspelbare sprekers. Het is daarbij opvallend dat het vooral oudere mannen zijn die achter het stuur van de Werelddoelen in Nederland lijken te zitten. SDG 5 (gendergelijkheid) lijkt vooralsnog niet het favoriete doel te zijn van dit nieuwe SDG-circuit. Op de uitnodiging voor een SDG Impact Summit op 25 september in Amsterdam prijkten louter de namen van vijf mannen, op één na bovendien allemaal tegen en vooral boven de zestig jaar. In het plenaire programma van deze Summit zie je nagenoeg alleen maar directeuren en een burgemeester terug, en geen enkele Nederlander met een allochtone afkomst. Het maakt de Werelddoelen tot nu toe een elitair en nagenoeg wit feestje.

Willen we de nieuwe doelen een kans van slagen geven en hun potentie benutten, dan moet er snel afgerekend worden met dit nieuwe ‘old boys’- netwerk. Daarom ben ik ook zo blij met Rotterdam, waar niemand ooit de term ‘SDG’ in de mond zal nemen en waar ze niet van moeilijke woorden zijn, maar van daden. Met die mentaliteit werd Feyenoord vorig seizoen  toch maar mooi kampioen.

 

 

.

 

Marc Broere

Marc Broere is hoofdredacteur van Vice Versa. Daarnaast is hij auteur van een aantal boeken waaronder De Bewogen Beweging -50 jaar mondiale solidariteit (met Hans Beereends), Berichten over Armoede -een journalistieke kijk op ontwikkelingssamenwerking, en Minder Hypes, Meer Hippocrates -een positieve injectie voor de ontwikkelingssector (met Ellen Mangnus).

‘Als onderzoeker kun je mensen een stem geven’

Door Selma Zijlstra | 25 september 2017

Te vaak blijven onderzoeken in de bureaulade liggen, vindt Inge Hutter, rector van het Institute for Social Studies (ISS) in Den Haag. Voor haar is een onderzoek geslaagd als het ook tot sociale verandering leidt, oftewel: research for action. Deel acht – en daarmee het slotverhaal – van de serie over wetenschap en het publiek debat, in samenwerking met NWO-Wotro.

Lees artikel

Vrijdagmiddagborrel: het afscheidscadeau van Rutte II

Door Marc Broere | 22 september 2017

Afgelopen dinsdag tijdens Prinsjesdag presenteerde het kabinet Rutte II  zijn afscheidscadeau aan Nederland op het gebied van ontwikkelingssamenwerking: het laagste budget sinds 1974. Marc Broere maakt de balans op van het mondiale beleid van dit kabinet, schrijft over hoe maatschappelijke organisaties verzuimden om een tegenstem te laten horen, en blikt vooruit naar de toekomst.

Lees artikel

Zes uitdagingen bij het evalueren volgens Howard White

Door Selma Zijlstra | 21 september 2017

Het veld van evalueren is enorm geëvolueerd, zegt de Britse evaluatiegoeroe Howard White. Desalniettemin blijven er nog heel wat uitdagingen bestaan. Hij noemt er zes.

Lees artikel