Door: Marc Broere
3 november 2017

Categorieën

Tags

Waarom hebben mensen uit de groene beweging vaak weinig interesse in mensenrechten en sociale misstanden? En is de sociale beweging wel groen genoeg? De Kolencruise vanmiddag is een prachtige stap om beide werelden meer met elkaar te verbinden, schrijft Marc Broere.

Het kan u niet ontgaan zijn als u deze website regelmatig bezoekt: we gaan varen vanmiddag op de Kolencruise! Op een ludieke manier gaan ActionAid, PAX en Vice Versa aandacht vragen voor een serieus probleem: Steenkolen.  De fossiele energie is een van de belangrijkste veroorzakers van de klimaatcrisis en van sociale misstanden en mensenrechtenschendingen in landen als Zuid-Afrika en Colombia.

Zowel in Nederland als internationaal is er protest tegen het aanhoudende gebruik van fossiele brandstoffen. Deze week verscheen op onze website een mooi verhaal over drie inspirerende Amsterdammers die ieder op hun eigen manier in actie komen tegen de fossiele energie. In landen waar de fossiele brandstoffen worden gewonnen, is het verdedigen van het klimaat echter niet de enige reden om in opstand te komen. De winning van grondstoffen gaat namelijk gepaard met mensenrechtenschendingen en ernstige milieuschade. Lees ook de twee artikelen van de afgelopen dagen over Zuid-Afrika en Colombia.

Onvoldoende raken

Wat me echter wel opvalt is dat beide werelden elkaar helaas nog onvoldoende raken. Er zijn organisaties en burgers die tegenmacht organiseren tegen de fossiele energie in Nederland. Ze doen dat met veel succes en media-aandacht. Daarnaast is er een groep die zich richt op landen hier ver vandaan. Voor hun lijkt het lastiger te zijn om grote groepen Nederlanders te bereiken. Het eerste wordt als hip gezien, het tweede helaas als ver-van-mijn-bed. Ik vind het jammer dat er niet meer verbinding is, want het zijn namelijk twee kanten van dezelfde medaille.

Ik was eerlijk gezegd ook best wel geschrokken van de uitspraken vorige week op onze website van de directeur van Greenchoice (die op een prominente plek staat in de Duurzame Top 100 van Trouw) en die bekende dat de herkomst van de materialen van zijn producten hem eigenlijk niet zo bezighield. Zoiets zou eigenlijk niet mogen, want zijn product zou niet alleen groen maar ook eerlijk moeten zijn. Ik merk daarbij sowieso regelmatig een grote huivering bij groene sociaal ondernemers als het om activisme gaat op het terrein van mensenrechten.

Aan de andere kant wordt er door mensen die bijvoorbeeld bij ontwikkelingsorganisaties werken soms met enig dedain gesproken over tegenmacht in Nederland, bijvoorbeeld tegen de fossiele energie of rondom Zwarte Piet. Dit soort onderwerpen zouden peanuts zijn in vergelijking tot de onderwerpen waar zij zich mee bezighouden. Ze lijken daarbij soms zo druk bezig te zijn met grote mondiale vraagstukken ver weg, dat ze een blinde vlek hebben gekregen voor sociale uitsluiting of milieuvervuiling in hun eigen wijk of buurt.

Elkaar meer vinden

Het zou ontzettend mooi zijn als de groene en sociale beweging elkaar meer zouden vinden en elkaar gaan versterken. Het gaat namelijk om schone én eerlijke energie. Die twee zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Jasper Groen, gemeenteraadslid van GroenLinks in Amsterdam en vanmiddag een van de sprekers aan boord, verwoordde het eens heel goed. Hij vindt dat je moet handelen vanuit het inzicht dat duurzaamheid en solidariteit niet te scheiden zijn. Solidariteit betekent zowel solidariteit met mensen die nu leven als met generaties na ons en met mensen elders op de wereld.

De Kolencruise vanmiddag is een mooie eerste stap om deze twee bewegingen met elkaar te verbinden. En een bijkomend voordeel: als je eenmaal hebt aangemonsterd aan boord, kun je er pas weer na drie uur af. Ik hoop straks op een  mooie boottocht waarop we de haven van Amsterdam ook echt op een bijzondere manier gaan zien. Voor mij is het ook een soort memory lane omdat ik uit een zeemansgezin kom en mijn ouders eigenaar van een coaster waren.  Als kind ben ik zo vaak de pieren van IJmuiden binnengevaren om dan langzaam Amsterdam binnen te komen. Gelukkig hebben we zover ik me kan herinneren met ons schip nooit Kolen vervoerd.

 

Marc Broere

Marc Broere is hoofdredacteur van Vice Versa. Daarnaast is hij auteur van een aantal boeken waaronder De Bewogen Beweging -50 jaar mondiale solidariteit (met Hans Beereends), Berichten over Armoede -een journalistieke kijk op ontwikkelingssamenwerking, en Minder Hypes, Meer Hippocrates -een positieve injectie voor de ontwikkelingssector (met Ellen Mangnus).

Respect voor bevallende vrouwen wereldwijd

Door Vice Versa | 18 december 2017

In 2010, toe zij voor het laatste deel van haar studie geneeskunde in Suriname zat, schreef Irene de Vries met regelmaat wegblogs voor Vice Versa, Nu, ruim zeven jaar later en onder andere na een intensieve periode als arts in een streekziekenhuis in Zambia, pakt ze de draad van het schrijven weer op. In deze eerste bijdrage breekt ze een lans voor bevallende vrouwen wereldwijd.

Lees artikel

Vrijdagmiddagborrel: Hoe inclusief zijn wij zelf?

Door Marc Broere | 15 december 2017

In de nieuwe Vice Versa veel aandacht voor diversiteit en inclusiviteit. In plaats van dat maatschappelijke organisaties hiervan de voordelen zien, blijken er vooral veel vooroordelen te zijn, schrijft Marc Broere in zijn Vrijdagmiddagborrel.

Lees artikel

Goede, betaalbare gezondheidszorg voor iedereen: een gedeelde ambitie voor 2030

Door Vice Versa | 12 december 2017

Ieder jaar, op 12 december, voeren organisaties actie voor het recht op goede en betaalbare gezondheidszorg voor iedereen. In deze opiniebijdrage pleit Petra van Haren (Cordaid) voor een verdubbeling van het Nederlandse ontwikkelingsbudget hiervoor.

Lees artikel